Een foto van vroeger

Een foto van vroeger.

Vorige week werd ik uitgedaagd om een foto van mezelf te posten. Van langer geleden graag. Nu hebben we nog niet alle foto’s hier, maar toch vond ik een exemplaar van een jaar of 17 geleden.

 

Vroeger
Jong Gansje ergens begin deze eeuw

Weemoed.

En eigenlijk werd ik er wat verdrietig van. Ik zag een vrolijke jonge vrouw, met een lach op haar gezicht. Ik vond haar beeldschoon. En onschuldig. Terwijl ik ook toen al best wat achter de rug had. Een vervelende scheiding, andere perikelen waarover ik kortgeleden geschreven heb, maar ook toen al een vrouw met een lichaam dat niet altijd wilde of kon, al was destijds nog niet duidelijk waarom.

Een gevoel van weemoed trof mij en mijn hart ging naar haar uit. Want wat wist die vrouw, op die foto nog echt een meisje, nou van wat haar boven het hoofd hing? Ik had mijn huidige Lief nog niet ontmoet, kreeg in de baan die ik toen had alle mogelijkheden en kansen om mijzelf te ontplooien en greep die dan ook met beide handen aan. Destijds werkte ik keihard, soms bijna 70 uur in de week en tegelijk had ik privé allemaal activiteiten op politiek en muzikaal gebied. Ik was weinig thuis en genoot van alles wat ik kon. Een druk, maar bruisend leven was het. Mijn Leven. 

Leven.

Dat ik jaren later voor datzelfde leven zou vechten wist ik niet. Dat daarvoor weinig tot geen begrip zou komen wist ik niet. Dat ik een jarenlange weg van ziek zijn en weer opkrabbelen en weer omvallen zou moeten afleggen wist ik toen ook nog niet. En al helemaal niet dat ik allerlei kanten op gedrukt zou worden, behalve de kant die voor mij nodig was. Noch wist ik toen dat ik ooit zo gepusht zou worden om na mijn zwangerschap weer te gaan werken met een ziek lichaam wat dat echt niet kon, dat mijn gezin daar intens onder zou lijden. Mijn Lief en mijn kind. En het ergste zou zijn dat ik in mijn eigen naïviteit en in het leven opgebouwde angsten geen nee kon zeggen en niet voor mezelf op durfde te komen om aan te geven dat het verkeerd was zoals het ging. Zodat ik nu zowel qua geest als qua lichaam behoorlijk in de kreukels lig. Dat alles staat ook nog niet in die foto geschreven.

 

Vroeger
Rozenknop vol beloften.

 

Leren.

Ik moest dat allemaal nog leren. En ik heb dat geleerd. Zoals elk mens in het leven lessen krijgt, telkens opnieuw, totdat je dat wat jou verteld wordt accepteert en daar dan wat mee doet.

De jaren die achter ons liggen (lees hier meer daarover) hebben mij getekend. Ze hebben ons als koppel allebei getekend en ik kan me niet voorstellen dat onze Zoon van bijna Zeven hier niets van heeft meegekregen. De invloed van alle gebeurtenissen op ons gezin was groter en heviger dan nodig was geweest. Maar tegelijkertijd heeft alles ons ook heel veel sterker gemaakt. En nee, met mij gaat het nog lang niet goed.

Maar ik kan er mee omgaan, en dat is, als ik terugkijk naar alles, voor een heel groot deel dankzij de geboorte van mijn kind. Ik weet nu waar ik op moet letten en eindelijk, na jaren ploeteren worden mijn grenzen gerespecteerd. Hoewel, niet door iedereen. Maar dat kan me niet meer schelen; ik heb geleerd om dan afstand te nemen en mijn eigen hart te volgen zodat het mij niet langer schaadt. Ik luister niet meer naar mensen die met een dubbele agenda voor mij verkeerde adviezen opdringen en zo hebben zij op mij en mijn gezin geen invloed meer.
Nee is ook een antwoord en voor jezelf kiezen is in veel gevallen zeker geen doodzonde, maar domweg een must.

Groei.

Het meisje op de foto van toen is de laatste jaren een vrouw geworden. Een heel andere vrouw dan dat meisje destijds dacht te zullen worden. Maar ik ben geworden wie ik ben. En ik ben trots op haar. Ik houd van haar. Maar ik zie ook vandaag nog steeds een vrouw met nog steeds een lange weg te gaan en veel te leren. Want zo gaat dat in het leven. En ik sta daar volledig voor open, om in dit leven alles op mijn pad te mogen zien en te gebruiken om volledig tot wasdom te mogen komen.

Dat ik daarnaast over het vermogen beschik om veel van wat ik leer, of wat ik de schoonheid en de moeite van het delen waard vind, te verspreiden met dit blog, om daarmee telkens wat meer mensen te bereiken die hun leven ook een waardevolle invulling willen geven,

daar ben ik intens dankbaar voor.

De Gans

 

 

Vroeger
De Gans in 2017

 


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

Alle foto’s in deze log zijn ©byDeGans.

28 thoughts on “Een foto van vroeger

  1. Wat een prachtig blog! Ontroerend door je eerlijke verhaal. Ik herken er veel in. Pas keek ik naar een foto van mezelf van 25 jaar geleden. Vlak voordat ik voorgoed zou veranderen vanbinnen. En nog niet wetend wat me te wachten stond. Het gevoel dat ik van haar hield had ik eigenlijk niet. Misschien moet ik iets beter naar haar kijken (-: Op allebei de foto’s zie ik een prachtig mens en dan heb ik het niet alleen over de binnenkant ♥
    Vlieg met Mirjam Kakelbont mee naar… GekoerMy Profile

    1. Wat lief. Verdrietig wat je kunt zien hè. Soms ga ik even terug naar dat meisje van vroeger, met alle ervaring die ik nu heb. Dan knuffel ik haar even eb zeg haar dat het goed is. Dat maakt veel los, maar dat is goed. En zo hoop ik nu mijn nog oudere, wijze ik te voelen die vanuit het later datzelfde bij mij doet. Zo’n visualisatie maakt je heel sterk. Dank je wel voor je lieve woorden, nu en op andere stukjes. Lief ❤

  2. Ja, die weemoed herken ik wel. Die heb ik ook als ik oude foto’s van mezelf zie.
    Soms zou ik wel eens terug willen naar die schijnbare onbezorgde tijd,
    Weet je, het is net als met fb. Sommige mensen plaatsen daar alleen maar foto’s van feesten, gezelligheid en blijheid, maar niemand heeft zo’n leven.
    Ik ben blij dat ik toen niet wist wat er komen zou, en ben nu blij dat ik nog steeds niet weet wat er komen gaat. Maar dat ik weer zal veranderen weet ik wel. want dat is een proces wat zich tot mijn dood zal afspelen.
    Vlieg met minoesjka mee naar… Vraag op maandagMy Profile

  3. Ik lees nog maar kort bij je maar dit blog geeft me al een beetje beeld van wie je als mens bent .Een vrouw met een verhaal met een verleden maar een echte vechter .De verwachtingen , de teleurstellingen er komt vaak zoveel voorbij in ons leven en alles is niet zo vanzelfsprekend als we ooit misschien gedacht of gehoopt hadden .Je foto’s zijn prachtig
    Liefs Elisabeth

  4. Een prachtige foto van een prachtige vrouw. En (bijna) iedereen draagt een rugzak mee..
    Het is maar goed dat je niet alles van tevoren weet hè..
    Maar de nieuwe JIJ is net zo prachtig! XXX
    Vlieg met Trees mee naar… Gevaarlijke opladers…My Profile

  5. Een pracht blogje van een prachtvrouw
    en als je niet leert van de hobbels op je pad ?
    Jij weet het in ieder geval heel goed te verwoorden en wie weet help je daar anderen ook mee

    Prachtfoto’s
    Vlieg met Rebbeltje mee naar… Zo mooi…My Profile

    1. Dat is ook de bedoeling van mijn blog. Vallen en weer opstaan, een heel leven lang. En dan terugkijkend blij zijn met de lessen die je hebt gehad. Dank je wel. Lief!

  6. Al goed dat we soms niet weten wat er boven ons hoofd hangt. Wat zou het leven saai zijn eigenlijk, we zouden niet kunnen leren.
    Je schrijft ik had pijn in mijn hartje als ik de foto zag. Dan zie je dat je terug bent gegaan naar die tijd en wat je allemaal meegemaakt hebt. Wat je nu verwezenlijkt hebt met jouw lessen daaruit. Dat is nu jouw leven.
    En zou je nu een foto van nu in 2050 plaatsen en dan die vorige erbij dan zou je weer anders je leven beschrijven.
    Het leven staat niet stil en is iedere dag een proces van leren.

    Aum Shanthi

    1. Dat is inderdaad maar goed ook. Die lessen zijn, als ik nu terugkijk, heel mooi geweest. Maar ook moeilijk en soms onrechtvaardig. Maar daarmee moet je leren omgaan in het leven. Niet alles en niet iedereen behandelt je rechtvaardig. Dat is een zware, wijze les. Ik ben benieuwd hoe ik later weer terugkijk op foto’s van nu. Ik hoop dat ik veel en lang terug mag kijken <3 Lieve groet,

      1. Kijk hoe een warme energie volle vrouw je nu bent en straalt. Dan heb je vanuit alles van toen het negatieve het positieve geleerd en ben je wie je nu bent.
        We hebben niet alles in de hand van ons leven.

        Aum Shanthi

  7. What doesn’t kill you makes you stronger, hoor je dan vaak. Maar op sommige momenten geloof je zulke boodschappen natuurlijk niet. Anderzijds is er nog zoveel positiefs om te koesteren. Jezelf, je kind en je lief en die prachtige straatjes in het zuiden.

    1. Op het moment dat je er in zit kun je het je niet voorstellen. Maar als je terugkijkt wel. Er is heel veel positiefs! Meer dan ik kan tellen. Gelukkig maar <3 xxx

    1. Ja, dat vanzelfsprekende waarop je dingen aannam. Bijzonder vind ik dat. Niets is vanzelfsprekend, en niets is ook voor niets, maar dat leer je later pas. Dank je wel. Ik vind dat ik nog veel te leren heb 😉
      Liefs x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *