Een eigen hokje

Nog niet zo heel lang geleden ben ik deze blog begonnen om te kijken of het wat voor mij was, dat bloggen. Ik schreef al veel langer, heb vroeger ook een aantal stukjes gepubliceerd en vooral veel vertaalwerk gedaan. Maar de hele wereld en het principe van schrijven op internet was voor mij totaal nieuw. Omdat ik vanwege gezondheidsredenen gedwongen ben om mijn leven anders in te richten, besloot ik in maart tot gewoon domweg doen. En zo werd deze blog geboren.
Wilde roosEn wat ben ik blij dat ik het gedaan heb! Intens dankbaar ben ik dat de huidige technologie zoveel kansen biedt om jezelf verder te ontwikkelen. Om buiten je eigen grenzen te stappen en daar tot je verwondering op te merken dat je op die manier nog steeds binnen je eigen grenzen kunt blijven.
Ik ben diep dankbaar voor alles wat ik de afgelopen maanden heb kunnen bereiken met mijn kleine Gansje. En dankbaar voor alle steun van de lieve mensen om mij heen. Professioneel en privé. Voor iedereen die mijn stukjes deelde, voor alle lieve en mooie reacties. Hier op WordPress met alle bloggers en volgers met allemaal hun eigen bijzondere en inspirerende verhalen, maar ook op Facebook, waar mijn pagina nog elke week nieuwe volgers krijgt.
Maar mijn grootste dank is toch voor mijn steun en toeverlaat, echtgenoot, vriend, filosoof en grapjas Marcel, alias Siepol ☺
Wij zijn een superteam en ik hou zo veel van je ❤

Wat ik zo prachtig vind is dat je buiten je eigen veilige wereld, die zo blijft als je altijd hebt gekend en waar je in beweegt, een flinke stap uit je knusse coconnetje kunt maken, om daarna ineens tot de ontdekking te komen dat die wereld ook bij jouw eigen veilige wereld hoor