Over disempathie en waarom ik dit graag als nieuw woord wil introduceren.

Disempathie? Dat woord bestaat toch niet?

Pas had ik het met een lieve blogcollega over het gebrek aan empathie wat je zo vaak ervaart. Vooral van mensen dicht om je heen, van hen waarvan je meent dat ze je toch wel goed kennen, verwacht je empathie als het bij jouzelf niet lekker loopt.

Laat dat naar mijn ervaring nu juist de hoek zijn waarvandaan je het meestal niet krijgt.

Ik heb zo vaak teleurstellingen ervaren.

Me alleen gevoeld en het gevoel gehad dat alles van één kant kwam zonder dat ik kon aangeven wat ik zelf precies nodig had. De gelegenheid om aan te geven ontbrak, maar doordat er dikwijls zo over mijn woorden heen gesproken werd ik eiste hem zelf na verloop van tijd ook maar niet meer op.

En toch is het heel normaal: je mag gewoon te allen tijde in familiecontacten, in vriendschappen en daarbuiten aangeven wat je prettig vindt of wat je behoefte aan iets is, of juist wat je liever helemaal niet wilt.

Mijn ervaring is echter helaas: aangeven wat niet lekker loopt mondt uit in verwijten en ruzie. Dus ben ik mij in het verleden steeds vaker stil gaan houden. Gaan vermijden dat ik vaak naar bepaalde mensen toe moest omdat ik geen nee kon zeggen tegen eisen die aan mij gesteld werden, maar waaraan ik zelden kon voldoen. En zo nu en dan verdroeg ik het allemaal maar. Liet ik dingen toe die ik echt niet wilde. Waardoor ik het verleden in stand hield in het heden en ik soms op verkeerde momenten ontplofte of brak. Wat dan weer de verkeerde mensen kwetste.

 

Beweging naar elkaar toe, disempathie

Dat werkt natuurlijk niet.

Je eigen grenzen, je eigen behoeften zijn er, en je mag ze aangeven. En je mag verlangen dat anderen jou daarin respecteren en je daarin tegemoet komen. Net zoals je best mag verwachten dat mensen rekening houden met jouw gevoelens en dat wat er in je leven speelt op een bepaald moment.

Hoe rot is het als je relatie net uit is en je beste maatje stuurt je op kerstdag vrolijke foto’s van haar viering bij haar gezellige schoonfamilie. Of hoe akelig kan het zijn als je al meer dan een jaar letterlijk vruchteloze pogingen onderneemt om zwanger te raken en je beste vriend belt plotsklaps op dat het ‘in één keer raak is fijn voor ons hè!’ waarna je de volledige zwangerschap mee beleeft zonder dat er ook maar één moment stil wordt gestaan bij het feit dat jij zelf maar steeds niet zwanger raakt. En hoe voel je je als je met Pasen gezellige gezinsfoto’s van het eieren zoeken geappt krijgt van iemand uit je eigen familie, waar je door omstandigheden niet bij kunt zijn, die best weet dat jouw kroost dit jaar Pasen bij je ex-geliefde viert? Dat vind ik dus met recht gevoelloos, disempatisch.

Het is natuurlijk ondoenlijk om met alle grote en kleine privéperikelen van anderen intens mee te leven.

Dat je je eigen gedrag niet op alles en iedereen om je heen kunt aanpassen begrijp ik best. Maar naar mijn mening wordt er op dit moment wel heel erg weinig rekening met elkaars gevoelens gehouden. Misschien is het internet daar debet aan? Met alle juichmomenten in een overdaad aan foto’s vastgelegd op Facebook en alle successen breed uitgemeten op Instagram? Met alle worstelingen in het geheim achter de keurig geverfde, maar gesloten buitendeuren?

Ik voel telkens opnieuw een groter gebrek aan empathie. Want ik ervaar het tegenovergestelde: ik voel disempathie.

En daarom wil ik dit woord vanaf nu introduceren. Lijkt mij mooi om te gebruiken. Zodat we weer wat meer empathisch met elkaar om kunnen gaan.

Niet met disempathie, maar weer met de ouderwetse en zo zeer gewaardeerde empathie.

Idee?

De Gans

Samen, zonder disempathie

All pictures in this log are found on Pixabay.

Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

43 thoughts on “Over disempathie en waarom ik dit graag als nieuw woord wil introduceren.

  1. Goed gevonden woord en ik begrijp het heel goed altijd helpen als het gevraagd wordt en zelf in de kou staan.Die redt het wel allemaal zelf denken

  2. Ik vind het een mooi gevonden woord, disempathie. Met de komst van internet is de wereld ineens groter geworden. Harder, ook. Er is minder ruimte ontstaan, terwijl telefoontjes en laptops de ruimte niet echt innemen. Er is minder plaats voor medeleven. De maatschappij verhardt. Er wordt al gauw geroeptoetert en iedereen heeft wel een mening, zonder rekening te houden met meningen en gevoelens van anderen. Gelukkig bestaan er ook nog mensen en groepjes mensen, die zich van dit alles niet aantrekken en wel empathisch zijn en blijven.

    1. Ik sluit me bewust af voor die disemphatische roeptoeters. Mijn lijst van blokkades op Sociale Media is lang 😀 Geeft wel rust. Ik ben daar heel radicaal in geworden na al die heftige uitlatingen over vluchtelingen en standpunten innemen. Meta discussie werd het. Nou ja, dan schrijf je er maar weer een stukje over 😉

  3. Heel goed gevonden dat woord! Het geeft helemaal weer wat het inhoudt.
    Ik herken zoveel in je tekst.
    Weet je.. ik heb het mij al heel vaak beklaagd, dat ik zoveel empathie heb. Echt, hé..
    Heel veel liefs xxx

    1. Soms moet je jezelf ook afvragen of het ‘mee-lijden’ wel zo veel toevoegt. Medeleven is iets anders… Dat onderscheid leer ik nu pas te maken. Liefs xxxx

      1. Goh.. zo heb ik het nog niet eens bekeken. Meelijden.. meeleven.. een groot verschil natuurlijk.
        Heel veel liefs xxx

        1. Ja, als je dat bij jezelf kunt herkennen kun je ook rustiger meeleven met iemand. Kost minder energie. Oefening baart hier wel kunst, dus het lukt niet meteen 🙂 xxx

  4. Doof en blind

    iedere
    sterveling
    heeft een eigen verhaal

    weinigen worden geboren
    met luisterende oren

    velen
    zelfs
    blind voor lichaamstaal

    De mens is een raar beestje, Marije! 🙂
    Lenjef

  5. Een goed gevonden woord!
    Empathie is een vreemd beest. Soms moeten mensen zelf iets ervaren hebben eer ze empatisch kunnen zijn/worden. Mijn empathie is op bepaalde vlakken te groot. Vaak neem ik pijn en vooral verdriet over. Zo kan ik moeilijk iemand zien huilen. Dan huil ik altijd mee. Dat is nu ook niet de bedoeling, maar het is sterker dan mijzelf. Nochtans huil ik anders zelden. Maar het verdriet zien van een familielid, vriend, bekende… en ik ben vertrokken. Mijn echtgenoot wijst me er steeds op dat ik niet zoveel leed van anderen mag dragen, dat ik Atlas niet ben. Dat het niet goed voor me is. Empathie… een wankel evenwicht voor mij…
    Wat de anderen betreft, vind ik het zeer harteloos als ze ongeïnteresseerd of ongevoelig reageren op momenten dat je er behoefte aan hebt. Ik mag hopen dat ik dat niet doe, maar misschien is dat ook wel al gebeurd in het verleden. Onbedoeld.

    1. De grens van medeleven en medelijden is zo overschreden als je veel aanvoelt he. Dan kunnen anderen hooguit tegen je zeggen wat ze zien gebeuren. Toch voel je het leed… Liefs en een knuffel xxx

  6. Dat woord slaat ook erg op mijn familie. Ik ben er onder tussen aan gewend en heb het opgegeven, dat er iets van empathie mijn kant op komt. Al stelden ze maar eens een geïnteresseerde vraag. Maar het lijken wel van die ingeslepen patronen. Dus, heel herkenbaar je verhaal. Ik kom ondertussen niets tekort hoor, maar ik krijg het niet van de familie.

  7. ‘Disempathie’ omvat het wel gelijk helemaal.Soms doen mensen het ook niet expres,veelal denken ze niet echt verder dat het de ander wel eens zou kunnen kwetsen,ze zijn gewoon dol gelukkig op dat moment b.v.

      1. Het probleem is dan hun probleem negeren is dan het beste.Zonde van de energie.Ik zeg wel eens eerst eens opschrijven,dan heb je er ieder geval over nagedacht.

  8. Geen al te hoge verwachtingen van anderen 😉
    Valt het meestal wel mee
    En de virituele wereld is toch anders dan mijn wereldje…
    Ben hier graag maar het echte leven daar geniet ik nog meer van.
    Wel een mooie woord (dis)emphatie
    Fijne dag

  9. Ik merk het ook om me heen hoor. Het bevestigt voor mij weer hoe belangrijk het is om goed voor mezelf te zorgen in dat wat ik nodig heb en waar mijn grenzen liggen. Ik heb me in het verleden letterlijk leeg-gegeven en kwam in een burnout. Sinds die tijd leer ik om eerst aan mezelf te geven en als er over is, dan pas aan de ander. Moeilijk, maar het werkt echt. Uiteindelijk kan er maar 1 voor jou zorgen en dat ben jezelf.

  10. Alhoewel het geen mooi woord is natuurlijk past het perfect want eigenlijk kan ik met 1 woord op jouw verhaal reageren : “Amen!!!”

    Het intens met iemand meeleven en dat laten blijken, is niks mis mee…. maar wanneer het meeleven je gaat overheersen ben je verkeerd voor jezelf bezig… Nee zeggen is heel moeilijk en nog moeilijker aan te leren maar als je eenmaal begint en merkt hoe goed dat je doet wil je verder, althans zo ervaar ik dat. Het lukt me steeds beter.

    Empathie – disempathie… zijn gevoelens die niet zo simpel uit te voeren zijn dan dat ze opgeschreven kunnen worden maar ik ben het wel helemaal met je eens! Vooropgesteld dat ze ontstaan op uit oprechtheid natuurlijk!

    -♥x

    1. Die oprechtheid, daar gaat het om merk ik.
      Dat nee zeggen…blijft een punt. Ik heb gemerkt dat ik vaak pas achteraf zie wat er ergens is gebeurd en dat ik weer over me heen heb laten walsen. Ik ga het nu proberen aan te geven zodra ik het merk. Maar dat is vaak toch later en dan is het kwaad al geschied. Dat is mijn grootste valkuil en struikelblok. Ik laat dingen altijd toe…ook als men mij daardoor kwaad doet. Enfin… Al levende leert men. Liefs xxx

  11. “Disempathie”vind ik goed gevonden Marije, het woekert steeds verder de maatschappij in. Een hoop mensen zijn te veel met zichzelf bezig, om aandacht voor een ander te hebben.

  12. Ik vind het een prima woord !!
    Disempathie …en ja ….van zeer dichtbij !!
    Ik heb diegene geconfronteerd met haar disempatie …die ze niet alleen met ons heeft , maar ook met andere familileden…geen leuk gesprek…razende woede van haar kant uit naar mij. Hoe kwader zij werd, hoe rustiger ik werd.
    Ik heb het een paar dagen laten betijen en het toen echt uitgepraat met haar.
    Of het de lucht echt geklaard heeft bij haar weet ik niet…maar haar opmerkingen die mij keer op keer raakten behoren in elk geval tot het verleden.

    1. Soms moet je dergelijke opmerkingen ook letterlijk terugsturen. Zijn ze een projectie van de afzenders eigen onvermogen en frustratie…
      Liefs en goed weekend,

      1. Juist omdat het haar eigen onvermogen is en zij totaal niet in ziet dat haar woorden mensen diep kunnen raken en na ruim 11 jaar was ik even helemaal klaar met haar opmerkingen …steevast gevolgd door een snik…( slachtoffer rol )
        Iedereen heeft zijn eigen rugtas…en iedereen voelt zijn eigen last met dragen.
        Maar zomaar oordelen dat de rugtas van ieder ander lichter te dragen is dan de hare ging mij te ver,

        Jij ook een fijn weekend Marije….

  13. Precies dat.. het onvermogen van mensen om zich voor te kunnen stellen hoe het voor een ander is, is schrikbarend !!
    Empathie hoort bij de mens, voelen hoe het moet zijn in diens positie. Ik weet niet beter, kan mij altijd heel goed een beeld vormen hoe het voor een ander is, soms misschien teveel maar ik heb liever teveel emparhie dan géén empathie..
    Ik wil voelen, dat maakt mij een mens.
    Dit soort mensen… leven niet, voelen niet, denken alleen aan zichzelf en ik vraag mij of of ze zich bewust zijn van het feit dat ze enorm kwetsend zijn ?
    Ik verander niet, verlaag mij niet en blijf empathie voelen!
    Mooi geschreven Gansje, ik ga een verwijzing in mijn blog zetten

  14. Ik vind het wel een mooi woord, Marije. Met je verhaal ben ik helemaal mee door het gezin waarin ik opgroeide en sommige ex-collega’s. Maar ik ken ook heel wat mensen die wel gezonde empathie tonen. Zij doen me elke dag in echte bezorgdheid, echte wederkerigheid, echte vriendschap en echte liefde geloven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *