Een depressie gaat niet weg als je even je wekker zet

De laatste tijd is het weer hip om over depressie te praten.

De discussies laaien op op internet. En iedereen weet er het zijne van. Iedereen kent wel iemand met een depressie en iedereen heeft er wat over te vertellen. En nog meer mensen hebben er een mening over. Maar helaas is dat laatste vaak wel een probleem als het over een echte depressie gaat. Want hoe een depressie nu precies in elkaar zit, daar weten we met z’n allen nog veel te weinig van af. Waarom de één het wel krijgt en de ander niet, is ook een raadsel. Men zoekt het in ontregeling van chemische factoren, van sociale- en omgevingsfactoren, genetische en hormonale factoren of in een cognitieve richting. Per persoon is het weer anders en kan de oorzaak dus weer heel anders zijn.

Wat mij in het leven wel heel duidelijk is geworden is dat het allerminst een verschijnsel van deze tijd is. Een depressie is van alle tijden, maar we zijn het langzaam uit de taboesfeer aan het halen.

Een depressie gaat niet weg als je even je wekker zet.

Ikzelf ben helaas met een depressie al heel lang bekend. Al bijna 25 jaar zit er een kloof tussen mijn functioneren en mijn gevoel. Al jaren gaat het op en neer en zijn er betere, maar ook hele slechte periodes. En al net zoveel jaren krijg ik, met name uit de niet professionele hoek, talloze adviezen wat ik moet doen en wat ik vooral moet laten. Met de nadruk op de ‘moet‘.

De meesten die eerlijk uit de kast zijn gekomen met hun depressie kennen allemaal wel de opmerkingen dat je elke dag streng op dezelfde tijd op moet staan en dat je lekker buiten moet bewegen. Dat alles vroeg op de dag, bij voorkeur. En dan een strakke, rigide planning. En positief leren denken. Denk maar aan een fijne oneliner en sta jezelf niet toe te denken in negativiteiten. Hoppekee, zo gaat het beter.

Een depressie gaat niet weg als je even je wekker zet
Bron: Pixabay

Als het zo zat, had niemand een depressie.

Want al die makkelijke, logische tips and tricks, aangevuld met talloze andere, vaak ook nog zeer tegenstrijdige adviezen vermoeien je totdat je gedachtewereld het tot een complete warboel verwordt, welke vol van onafgemaakte, niet geaccepteerde denkwijzen zit. En vooral vol van vechten tegen jezelf. Waardoor de depressie eerder erger wordt.

Het vroege opstaan was voor mij verschrikkelijk. Ik sliep net, en daar ging de wekker weer. Dus ik nam er op advies van iemand een abonnement op de sportschool bij om mijn lichaam maar goed moe te maken. Ik belandde oververmoeid bij een coach, die mij de tip gaf mijn lichaam te straffen als ik ’s nachts niet slapen kon: dan meteen opstaan en rotklusjes doen. Het wakker zijn mocht niet beloond worden met lief zijn voor jezelf. En dan inderdaad op tijd opstaan, ongeacht de moeheid. Elke dag. Streng en strikt. Dan zou dat ritme er vanzelf wel komen. Ik volgde de raad vol goede moed op, deed ’s nachts klaarwakker het volledige huishouden en sliep vervolgens helemaal niet meer….

Het positief denken, met allerhande quotes en leuke boekjes bracht mij in goede tijden vooral inzicht. In negatieve tijden daarentegen, vergat ik de woorden, kon ik de zinnen niet eens uitlezen, laat staan dat ik ze kon integreren in mijn denkwijze. Een positieve draai in je denkwereld brengen gaat echt niet zomaar lukken als je midden in een zware depressie zit. En een wandeling op de hei werkt dan ook totaal niet. En ongevraagde adviezen nog minder.

Een burn-out kwam bovenop de depressie.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Totdat ik jaren geleden bij een hele goeie psycholoog terechtkwam. Iemand die samen met mij uitploos hoe het dan wel zat. Die mij de kans gaf stapje voor stapje de ui van mijn neerslachtigheid en burn-out af te pellen om te kijken wat er onder zat. Die mij naar mijzelf kon laten kijken, zoals ik ben, met al mijn mooie en minder mooie eigenschappen. Zij leerde mij dat perfectie niet hoeft. En zij leerde mij dat je ook mild naar jezelf kon kijken. Dat streng zijn voor jezelf niet altijd hoeft, maar dat je jezelf ook wel even de rust en de ruimte mag gunnen. Zij heeft mij de kans gegeven om kennis te maken met mijn diepste gevoelens, mijn diepste ik en deze te leren kennen en te respecteren. Het zijn moeilijke jaren geweest, waarin nog veel meer zaken en ziekten in het leven passeerden, maar op de achtergrond was er altijd zij.
Ik volg sindsdien zo veel mogelijk mijn gevoel. En dat heb ik met vallen en opstaan geleerd de afgelopen jaren. Het lukt niet altijd en soms schiet ik uit mijn slof, als ik moe ben of als er op mijn emoties ingebeukt wordt.

Vanwege mijn verhuizing is de afstand te groot om nog therapie bij haar te volgen en ik ben er nog lang niet. Maar wat ik bij haar heb geleerd dat draag ik mijn hele leven met mij mee. Ik ga nu een andere weg in slaan, begeleid door iemand anders, maar ik zal haar wijsheid en onze gesprekken mijn leven lang met mij meedragen.

Een depressie gaat niet weg als je even je wekker zet.
Bron: Pixabay

 

Waar een deur gesloten wordt, gaat een andere weer open.

Uit mijn therapie en de weg naar wat ik kon en niet kon, volgde wel de conclusie dat bepaalde dingen niet meer kunnen. Want buiten dat ik vaak last heb van neerslachtigheid, moet ik ook nog dealen met een lijf wat niet goed wil.

Soms blijkt dat je afstand moet nemen van bepaalde zaken in je leven, dat je andere doelen moet bepalen en dat daar ook veranderingen in je persoonlijke omgeving uit voort kunnen komen. De afstand die ik nam van bepaalde doelen en gebeurtenissen zorgde voor ruimte voor nieuwe groei, nieuwe ontmoetingen en nieuwe invalshoeken. Maar nog steeds loopt elke dag dat duistere wolkje wat ook in mij zit op mijn schouder mee. Het hoort bij mij. Het mag er zijn. Maar ik hoef er niet altijd mee te praten of er tegen te vechten. Ik mag het ook even laten zijn voor wat het is.

Er zijn de laatste jaren deuren gesloten. Door mijzelf, maar ook door de omstandigheden in het leven, of zelfs door anderen. Doelen moesten worden bijgesteld of zelfs verdwijnen. Maar andere gebeurtenissen kregen daardoor kans om zich aan te kondigen, om mij ruimte te geven voor nieuwe groei.

De komende tijd ga ik nog wel aan onderliggende thema’s werken; trauma’s die niet goed verwerkt zijn, schema’s die ik in mijn leven heb opgebouwd en die nodig moeten veranderen. Misschien heeft dat ook zijdelings een positievere invloed op mijn neerslachtigheid. Ik heb nog best een aantal stappen te nemen en dat realiseer ik mij maar al te goed.

Acceptatie.

Acceptatie is geen toverwoord. Ik zie het als een sleutelwoord. Het accepteren van bepaalde zaken in je leven opent deuren die gesloten zouden zijn gebleven omdat jij ze zelf gesloten hield, juist door níet te accepteren.

Acceptatie. Jij mag jezelf accepteren zoals je bent. Je mag jezelf erkennen. Ik heb hier wel een kanttekening bij: houd jezelf niet voor de gek. Waak er altijd voor dat je in een gevoel van gerechtvaardigd gezochte veiligheid geen deuren gesloten houdt en je krampachtig vasthoudt aan verkeerde richtingen en patronen. Zodat je gevangen zit in een zelf gecreëerde schijnveiligheid. Wees heel eerlijk tegen jezelf. Geef jezelf de kans om jou te zijn. Laat je niet door angst weerhouden om bepaalde wegen in te slaan of jezelf er van te weerhouden moeilijke zaken onder ogen te zien. Accepteer de angst, maar ga wel de confrontatie aan. Overstrek jezelf niet, maar leer wel je grenzen kennen. Doe dit met zo’n goed mogelijke begeleiding.

Je doet het niet zomaar even.

En het is eng. Soms moet je buiten je comfortzone stappen om dan tot de conclusie te komen dat je er in werkelijkheid nog steeds in zit, maar dan beter, comfortabeler en meer jezelf. Je comfortzone is soms anders dan je denkt. Ik vind het altijd ongelofelijk dapper hoe sommige mensen in een therapie buiten de grenzen die zij zelf hebben neergezet durven te kijken, om vervolgens tot de conclusie te komen dat die grenzen eigenlijk heel anders liggen.

Ik kan inmiddels zeggen: heb heb last van een depressie. En hij is er vaker wel dan niet. Maar hij beheerst mijn leven niet. Hij hoort bij mij, maar stuurt mij niet. En de hele wereld mag dat weten. Want het is niet raar. Het is ook niet anders. Het is zoals het is. En ik geef graag iedereen die dit leest de kans om het ook te zeggen: ik heb een depressie en ik ga er mee leren leven. Of hij nu overgaat of niet.

Ik gun iedereen de vrijheid, de acceptatie en de moed om hier mee om te gaan. Of het nu jezelf betreft, of een ander, van wie je houdt.

De Gans

Een depressie gaat niet weg als je even je wekker zet
Bron: Pixabay

 

Ter ondersteuning:

  • Heb jij erg veel last van depressieve gevoelens en heb je het gevoel dat je er zelf niet meer goed uit komt dan kun je een test doen via de zelfhulpwijzer. Neem bij twijfel altijd contact op met je huisarts.
  • Denk je vaak aan zelfmoord en dood gaan, kijk dan op 113.
  • Weet je dat in de vorige eeuw (1889) reeds een psychologische roman over een depressie verscheen? Louis Couperus schreef ‘Eline Vere’; een roman over een meisje uit de gegoede klasse, dat lijdt aan een noodlottige depressie (en mogelijk nog andere aandoeningen), dat uiteindelijk zelfs aan de gevolgen hiervan sterft. Lees meer achtergrond over deze roman op de website van het Nieuw Letterkundig Magazijn van de digitale bibliotheek van de Nederlandse letteren. Hieruit blijkt dat een depressie alles behalve een ziektebeeld van deze tijd is en ook wordt duidelijk hoe isolerend en vereenzamend de aandoening kan zijn. Het lezen van de roman is overigens aanbevolen voor iedereen die van Nederlandse literatuur houdt.
  • Lees ook in de Volkskrant Waarom een depressie niet verdwijnt door ‘gewoon even te wandelen’.

 

  • !! ** de informatie in deze log is gebaseerd op persoonlijke ervaringen. Voor acute nood en hulp bij ernstige klachten neem je het beste zo snel mogelijk contact op met je arts en/of hulpverlener. Zie ook de disclaimer op deze site.

 


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

50 thoughts on “Een depressie gaat niet weg als je even je wekker zet

  1. Thanks for these insightful and encouraging words Marije. Much of what you talk about resonates strongly with me, particularly at the moment, and particularly the section on doors closing and others opening, although I find that concept difficult to accept, particularly when I am faced with a door closing to something that used to bring me hope and light.

  2. Ik ben ook “gezegend” met een depressie. Het is net het getij: dan weer eb, daarna weer vloed…
    Deze maand ben ik vijf jaar in therapie. Ik ben er nog steeds niet maar heb geleerd een beetje te houden van mezelf. Er is nog een lange weg te gaan maar ik geef niet op! Net als jij.
    Lieve groet ♥

    1. Jij bent lief. Ik vind je lief. En het is gezellig om je zo nu en dan te zien zwaaien op die wegen die wij lopen en vanwaar ik je heel soms even kan zien. Lieve groet

  3. En zelfs het niet accepteren kan voor iemand de juiste manier zijn om zichzelf terug te vinden 😉
    Mooi artikel weer lief mens.
    XxX

  4. Helaas weet ik er bijna 40 jaar alles over en heb ik het 6 jaar terug voor 4 jaar weer eens tot in den diepen mogen ondervinden. Voor ieder zal het anders zijn en je moet het eerst meemaken, jammer genoeg, om te weten waar je diepste put zit en dan nog, de volgende kan nog dieper zijn…

    1. Dat is helaas wel zoals het is. Mijn ervaring is wel dat jezelf de ruimte geven en mensen met een negatieve invloed zoveel mogelijk uit je omgeving weren wel helpt, hoewel het niet alles oplost natuurlijk. Maar ook is elke depressie, bij ieder mens, weer heel anders. Dat maakt het erg moeilijk. Ik hoop voor jou dat de diepste dieptepunten achter je liggen. Lieve groet ❤

  5. Ik word altijd zo verdrietig van mensen die voor zichzelf zoveel strenger en harder zijn dan voor zichzelf. Niet doen hoor! hartelijke groet,

  6. Openhartig.. er wordt zo makkelijk over gedaan maar dat is het allerminst!
    Sluit je nieuwe begeleider goed aan op je oude ??

  7. Dit is een krachtige blog De gans.

    De kracht zit hem erin om de doelen die je zelf hebt te leren zien en deze in te vullen zoals jij alleen het kan.
    Midden in een depressie weet je niet wat je doelen zijn, het hoeft ook helemaal niet, daarom is het gewoon ‘zijn’ hoe dan ook belangrijk in een moeilijke periode.

    Van nature heb je een krachtbron die veel wijsheden bevat die goed zijn voor jezelf. Dat ontdekken is een wereld die opengaat, en daarvan energie halen is je vullen met je eigen bron.

    Dikwijls is die bron uitgedroogd omdat ‘we’ niet gewoon zijn om die bron naar waarde te schatten door doelen op ons te leggen die niet uit onze natuurlijke bron komen.

    We doen het massaal elke dag, iedereen ook de mensen die een depressie hebben.

    Ergens is een depressie hebben misschien wel een geschenk, ALS je ermee aan de slag gaat en durft te aanvaarden dat je zelf een bron van wijsheid in je hebt.

    Het duurt jaren hoor voordat je je eigen bronnen ontdekt. die hebben geen doelen, ze beschrijven alleen maar wat goed voor je is. en dat is het belangrijkste, leven met je wijsheid hoe het goed voor je is.

    Ook al heb je het gevoel dat ‘je er niet meer bij hoort’ het is niet de ratrace die je wijs maakt het is je eigen bron die je heelt en hersteld.

    Ongeacht hoe je leeft, nu in een moeilijk tijd. Alleen jij door ondersteuning van goede en veilige hulpverleners en begeleiders je bron leren kennen.

    En weet dat elke bron littekens heeft door de vele jaren van het leven, droogstaan, gevuld worden en gezond water aanvullen is een levenstaak voor iedereen.

    Persoonlijk lieve Gans weet ik heel goed wat een depressie met zich kan meebrengen in het er cvs (me) van gekregen.

    Ook ik heb mijn rugzak goed gevuld, maar ik waak over mijn bron, door intensieve jarenlange therapie en een paar jaar Jungiaanse diepte analyse, ik waak over mijn bron.

    en neen, het genieten van een wandeling is in de herstel periode en niet in het begin en het midden van een depressie!

    Heel erg bedankt voor je blog, en nu ga ik lapzwansen ! knipoog!

    1. Dank je wel Esther, voor je lieve en wijze woorden.
      Lapzwans maar lekker, het is er heerlijk weer voor. Liefs en kusje op je wang ❤

  8. Ook ik ben bekend met een dubbele diagnose: burn out en een depressie ineen. Ik heb mijn eigen koers gevaren daarin. Met ondersteunende gesprekken bij een psychiater. Al die tips van iedereen (en goedbedoeld) heb ik braaf aangehoord en vervolgens aan de wilgen gehangen. Ik deed alleen waar ik me prettig bij voelde. Ik denk dat daar de sleutel tot “genezing” ligt, luister naar je lijf.

      1. Ik ben het helemaal eens met Kliefje. Al die zogezegde goeie raad brengt je nergens. Weet je.. ik ben een genie geworden in het verstoppen van wat ik voel. Gewoon uit schrik voor ‘de goeie raad’ van hoe het dan wel moet. Ooit had ik een depressie als gevolg van hyperventilatie, die steeds erger werd. Sindsdien vecht ik echt om niet meer depressief te worden. Ik wil dit echt nooit meer meemaken. Dat is ook de reden, dat ik diep kan vallen, maar dat ik mezelf steeds weer opkrik om verder te gaan.

        Ik ben echt blij, dat je zo’n fantastische psycholoog vond. Jammer, dat je nu te ver woont, want volgens mij is een goede psycholoog, waarmee het echt klikt gewoon een lotje uit de loterij.

        O’.. en dank je voor je openhartig, mooi bericht. Ik heb er zelf heel veel aan gehad tijdens het lezen.

        Liefs xxx

        1. Wat lief Zij ❤ Ja, ik mis mijn vorige psych erg. Heb nu ook weer een goeie, maar het opbouwen van een vertrouwensband kost tijd, zeker in mijn geval. Maar dat komt zeker weer ☺
          Ik ben blij dat je wat aan mijn stukje hebt. Veel sterkte en liefs xxx

  9. Je zegt het zelf al: het is zo het is…. En daar moeten we het mee doen.
    “Alles mag er zijn” .. vond ik wel een eyeopener want dat betekent dat je jezelf toestaat je ‘niet goed’ te voelen ipv dingen te gaan ondernemen om het weg te drukken, te negeren, en erger jezelf ervoor te straffen… wat uiteindelijk alleen maar averechts werkt.

    En weet je? Hoe je het ook doet, er zullen altijd mensen zijn die je om iets veroordelen of loven. Het enige dat echt belangrijk is is hoe jij over jezelf oordeelt.

    -x-♥-x-♥-x-♥-

  10. Belangrijk is om er over te praten.
    Zodat mensen die in zo een situatie zitten aanvoelen dat ze er niet alleen voorstaan.

    Aum Shanthi

  11. dag Marije,
    Wat een eerlijk, mooi en duidelijk artikel over jouw proces! Mag ik dit delen op de Facebookpagina van Duopraktijk voor Leven en Welzijn?
    groetjes, chantal

  12. Moedig van je Marije. Het lijkt me zwaar, maar inderdaad, de acceptatie is belangrijk. Blijf jezelf koesteren. Blijven schrijven vooral. Je betekent zoveel voor anderen. Lieve groet en dikke knuffel X

    1. Dat komt zeker goed. Inmiddels is de depressie een geaccepteerd deel van mij. Maar voor velen niet en dat is zo jammer. Dank je wel voor je lieve woorden. Lieve groeten en dikke knuffel terug xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *