#DeelDankbaarBlogChallenge, Deel 7

En zo zijn we bij het laatste dankbaarheidsberichtje aangekomen. De challenge die ik zelf gestart heb, ruim twee weken geleden, waarna er zo’n dramatische wending in ons leven kwam, die ons met de neus op onontkoombare feiten drukte. Zodat ik mijn logjes niet kon publiceren, niet verder kon schrijven en wij beslissingen moesten nemen die we veel liever niet hadden willen nemen. Wat hebben we veel meegemaakt de afgelopen weken.

Maar we hadden geen keuze. En ook toen weer bleek dat het leven wat je leeft gewoon je eigen leven is. Je hebt er niets over te zeggen, dingen lopen zoals ze lopen, en je kunt het voor jezelf makkelijk of heel vervelend maken. Maar het is onontkoombaar dat je mensen verliest, dat er mensen niet tot het einde van de rit bij je in je trein zullen zitten en dat je niet altijd gaat leven en wonen waar je denkt dat je leven en wonen zult.

Dankbaar ben ik dat we zulke lieve mensen om ons heen hebben. Dat wij buren hebben in het zuiden die altijd maar weer voor ons klaarstaan en piekfijn voor ons huisje hebben gezorgd toen wij in alle haast vertrokken. Dat we buren hebben in het noorden die eigenlijk gewoon familie van ons zijn. Dat onze familie om ons heen staat. Dat ik mijn eigen moeder heb mogen knuffelen en vasthouden. Dat ik een schoonmoeder heb gehad die ook een moeder voor mij was… Ik ben dankbaar voor deze rijkdom aan lieve mensen om ons heen.

Ik ben dankbaar voor mijn Lief. Mijn man, die zich realiseerde dat hij ‘wees’ is geworden. Die mij zei, nadat we de eerste klap in elkaars armen op de bank hadden geïncasseerd, ‘nu ben ik echt alleen’. Hij is de enige die nog over is. De rest van het mooie gezinnetje waarin hij geboren werd is in liefde verenigd daarboven, maar allemaal zijn ze uit het leven weggerukt, de eerste hartverscheurend vroeg. Het drukte een stempel op zijn jeugd, op zijn ouders, en zelfs op ons. Maar onze liefde is zo sterk. Samen hebben wij grote stormen getrotseerd en de dood keek altijd om het hoekje. Dood hoort bij het leven en dat is voor ons heel duidelijk. Veel hebben wij in onze afzonderlijke levens meegemaakt, voordat wij elkaar kenden, en verlies was er altijd bij. Dit ging door toen we samen kwamen. Heeft ons doen beseffen dat we bij elkaar horen, dat liefde zo’n prachtig gegeven is. Dat je mag houden van, dat liefde echt niet stopt als iemand sterft. Houden van wordt dan zelfs meer, puurder en nog echter. Houden van is goed, de kern van ons bestaan.
Ik ben dankbaar voor de liefde.

sky

Ik ben ook dankbaar voor mijn zoon. Die gekke ‘Hij van Bijna Zes’ die ons met dansjes opvrolijkte, terwijl hij toch zijn oma moet missen. Als vijfjarige is dat anders dan wanneer je ouder bent. En ik denk dat hij het van te voren wist. De dingen die hij vroeg, de opmerkingen die hij maakte en het gemak waarmee hij haar plotselinge dood vervolgens aanvaardde. Vijf jaar en nog maar één oma in zijn leven. Geen opa’s meer en zijn maatje van altijd, ‘Oma M’ is niet meer. Een traan gleed over zijn zachte wangetje voordat hij zich bukte en weer met zijn autootjes reed.
Hij wilde haar niet zien. ‘Ze kan toch niet meer praten mama’. Ik vond dat zelf ook beter. Ze was nu een sterretje, haar lijfje deed het niet meer… We keken omhoog naar de volle maan, die ons streelde met zilveren stralen waarin zijn blonde haartjes goudkleurig glansden. Net als de ring die zijn oma altijd droeg. Een wit-geel gouden knoop. Glanzend in het licht, verschillende kleuren verenigend in één. Ik ben dankbaar voor mijn kind.

Tenslotte ben ik dankbaar voor jullie. Voor alle mooie blogs die ik elke dag weer mag lezen, voor alle volgers die mijn verhalen lezen. Voor jullie lieve en mooie berichten, voor alle mooie woorden die mij inspireren tot schrijven.

Dank, dank jullie wel!

Alle liefs van Hans de Gans

full-moon-1775765_640


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft een pagina op Facebook, gezellig als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

7 thoughts on “#DeelDankbaarBlogChallenge, Deel 7

  1. Levensechte verhalen gaan door merg en been. Ze laten je beseffen wat ‘leven en sterven ‘ is. Hoe ze met elkaar verbonden zijn en dat we er niet onderuit kunnen. Hoe we het ook proberen! Waarom hebben wij, volwassenen, het spontaan aanvoelen dat er iets gaat gebeuren, (zoals bij je zoontje) verleerd? Moest het niet zo zijn zou het leven veel makkelijker zijn.

    1. We moeten zelf ook terug naar ons gevoel. Ik probeer die pure intuitie, dat leven in het nu, maar de ruimere betekenis van ‘leven’ in zijn grootse algemeenheid bij mijn zoontje te behouden. Het is niet alleen je hart wat klopt… liefs x

    2. Ik had een reactie geschreven maar zie hem niet terug. Ik ben van plan om de prachtige, pure en natuurlijke inzichten van mijn zoontje te koesteren en niet, zoals zo vaak gebeurt bij ons mensen, te ontkennen en hem ervan te vervreemden. Het leven is inderdaad beter als je wat verder kijken kunt…
      Veel liefs xx

  2. h a r t v e r w a r m e n d !! En zo ontzettend waar ook, jouw gevoel hierin kan ik GodZijDank volledig onderschrijven en de liefde is de grootste rijkdom die een mens kan hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *