#DeelDankbaarBlogChallenge, Deel 5

De afgelopen week zijn mijn eigen gestarte logjes over het delen van dankbaarheid nou niet bepaald regelmatig verschenen… Redenen te over om niet te kunnen schrijven, maar geen redenen te over om niet dankbaar te zijn.

Ook deze week waren er weer zoveel gelegenheden om mij intens dankbaar te mogen voelen. Ik, die altijd heimwee heb gehouden naar het noorden van het land, die zich nooit echt thuisgevoeld heeft in het zuiden, op sommige momenten onwelkom zelfs… We zouden weer terug, we wilden graag terug en we waren dit volop het aan het voorbereiden. Het gebeurt alleen iets sneller en op een iets andere manier. We gaan weer naar het noorden…

Ons huisje in het zuiden staat al een tijdje te koop. Langzaam maar zeker verdwijnen steeds meer vertrouwde spulletjes in dozen, die opgestapeld worden in onze garage. Vanwege alles wat we moeten regelen zijn we meer in het noorden dan in het zuiden…. Ontworteld voel ik me.

We gaan in mama’s huisje wonen. Een eenvoudig huis, in een rustige wijk. Een fijn huis en een fijne wijk. Fijne buren. Onze eigen omgeving. Familie in de buurt. Vrienden vlakbij. Hier is het goed. Hier is het thuis.

Dankbaar. Dankbaar ben ik dat ons de mogelijkheden geboden worden. Dankbaar ben ik dat we dit thuis, het ouderlijk huis van mijn man, niet op hoeven geven, het moeten ontmantelen, de geest van onze moeder verloochenen. Dankbaar ben ik voor alle hulp die wij aangeboden krijgen. Dankbaar ben ik voor mijn lieve schoonmama. Lopend door haar huisje, tussen haar eigen spulletjes, kan ik bijna nergens afstand van doen. Ook al is het mijn smaak niet, ook al is het mijn stijl niet, ik voel de emotie er achter. Achter elk potje, elk plaatje en elk tegeltje, zit een verhaal.

Ik laat alle beslissingen over aan mijn man. Hij is hier opgegroeid, het was zijn mama. Maar als ik tussen de soepbekers op het aanrecht een briefje vind, in haar prachtige, ouderwetse handschrift, met daarin onderstreept het type ijsthee wat hij zo graag dronk, zodat ze zich niet zou vergissen bij de aanschaf ervan, dan breek ik. Vol tranen van de zorg die ik altijd bij haar gevoeld heb. Vol dankbaarheid en liefde voor alles wat zij gaf. Zij wilde bijna niets hebben. Alles wat zij nodig had was liefde. En een kleine dosis troost op zijn tijd. Zij had haar verliezen geleden, maar was immer dankbaar voor alles wat er nog op haar pad kwam en waarvan zij kon genieten.

Vanmiddag hebben wij chocolademelk gedronken in de stad. ‘Gebakje d’r bie’, zoals zij dat altijd zei. Ik heb aan haar gedacht, van elke hap genoten.

Dat wij nu weer thuis mogen komen. Dat wij nu hier weer verder mogen gaan, nog immer onder moeders vleugels. Nog immer getroost door haar liefde, waar van dit huis doordrongen is.

Dat maakt mij dankbaar.

Hans de Gans

book-1769228_640-1


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft een pagina op Facebook, gezellig als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

10 thoughts on “#DeelDankbaarBlogChallenge, Deel 5

  1. Zo vol liefde geschreven. Het leven loopt vaak zo anders en toch zo goed. Liefs voor jullie drietjes♡

  2. Een ontroerend mooi verhaal dat me diep raakt. Vooral die kleine dingen.
    De liefde, de warmte, de dankbaarheid. Wat mooi dat jullie nu in haar nest verder kunnen. Gekoesterd onder haar vleugels.

  3. Je blijft mij raken met je prachtige woorden.
    Geweldig hoe je je schoonmoeder in alle dagelijkse dingen blijft herinneren en in ere houdt.
    Ze zal vast heel trots en blij zijn geweest met een schoondochter als jij, dat kan bijna niet anders.

    Liefs…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *