De Passie van Pasen in het hedendaagse nu?

Ik zag pas een filmpje.

Kijkend naar dit filmpje, eerder gedeeld door Hartelijke Hot Hulk, springen de tranen mij in de ogen. Voor de zoveelste keer. Natuurlijk ken ik het verhaal. Ik ben er als protestants meisje mee opgegroeid, het lijden van Christus en als kleine achtjarige biggelden de tranen mij reeds over de wangen bij het zien van de gemartelde, lijdende, stervende man aan een kruis. Een mens die het toch echt goed met iedereen voorhad, maar daardoor juist verguisd werd.

Je kunt naar het filmpje doorklikken, maar net als lieve Hulk waarschuw ik voor de beelden. Toch vind ik dat we ze moeten zien. En blijven kijken. Als het lukt. Want ik vond het moeilijk. Voelde mij weer zoals het achtjarig meisje destijds. Dit is de link.

Mag ik iedereen vragen: wat is het verschil?

Want, mag ik iedereen vragen: wat doen wij mensen stelselmatig, telkens weer opnieuw?

Hele volken stoten wij uit. Hele volken stigmatiseren wij, kruisigen wij, vervloeken wij! Elke eeuw opnieuw is er een volk dat niet welkom is, dat vlucht, dat onderduikt, dat het huis verlaat om zich in gammele bootjes te begeven omdat ze het daar nog veiliger achten dan in hun eigen thuis.

Na elke catastrofe kijkt de mensheid elkaar weer aan. Geschokt, verbijsterd. “Never again!” “Wir haben es nicht gewüsst.” Dit lijden nooit weer.

We kunnen het wél weten. De boeken staan er vol mee. Talloze films zijn gemaakt. Maar we doen het toch weer. We laten opnieuw lijden. Again.

‘Jullie zijn niet welkom in ons land!’ ‘Grenzen dicht….’ ‘Ons land is van ons’. Maar dan wel ter kerke gaan en in droefenis denken aan het lijden van Jezus? Die man uit Betlehem of Nazareth? Israël? Uit die omgeving waar nu zulke vreselijke dingen gebeuren? Waar de bevolking niet welkom is? Moet vluchten naar een onwelkom noorden?

Wat zijn wij aan het doen? Wij mensen in het heden, in het nu?

Probeer eens naar het lijden te kijken in dit korte, prachtige filmpje van Hartelijke Hot Hulk. En realiseer je dat de mens, sinds dit lijden, niet veranderd is. Wij allemaal doen ons elkaar dit aan. Telkens opnieuw. In het klein, en in het groot.

Ik wil de (com)Passie van Pasen voelen in het dagelijks leven.

Compassie. Het mededogen. En het begrip. Zorg voor elkaar. Voel passie voor elkaar. Zonder te kijken naar waar de wieg van de ander stond. Ik wil elkaar weer zien als mens. Zonder de veroordeling van hen die anders zijn. Zonder veroordeling van iemand die een ander verhaal verkondigt dan men aandurft. Durf naar jezelf te kijken in die spiegel. Zie je eigen ziel. Durf in dat spiegelbeeld eerlijk en mild te onderkennen wat in jouw hart meer aandacht verdient. Geef jezelf die compassie, geef je omgeving eveneens dat erbarmen.

Ik deel hem dus toch. Erbarme Dich. Johan Sebastian Bach. Erbarme Dich. In de breedste zin des woords.

Dit geldt voor alle mensen. Waar je wieg ook stond. In het oosten, het westen, het noord of het zuid. Omarm elkaar. Ontferm je over elkaar. Sluit elkaar niet uit. Doe elkaar geen pijn. Neem elkaar niets af.

 

 

We kunnen blijven gedenken. De stapel ellende elke eeuw laten groeien. We kunnen telkens opnieuw onze tranen laten vloeien, tot kleine plasjes verdriet aan onze voeten.

We kunnen ook echt eens gaan leren als mensheid. Het lijden van toen vormen in een passie en mededogen voor nu.

Ik weet dat mijn oproep bij sommigen binnenkomt, en ik weet denk ik vooraf ook wel bij wie. Ik weet ook dat hij bij veel mensen naar beneden valt. Uiteengespat in duizend stukken, voordat er daadwerkelijk wordt gelezen. Voordat er echt wordt begrepen. Wordt gevoeld. Dit stuk wordt dan bijeengeveegd en weggeworpen. De woorden genegeerd. Ik weet dat de wereld zo is. Maar misschien bereik ik één ziel. Dat is er dan weer eentje meer in de hele mensheid.

Lasst uns erbarmen.

Erbarme Dich.

Voel je passie.

De Gans

De passie van Pasen
Picture by Unsplash, Pixabay

Lees ook:

Muziek op vrijdag: Keltische ontspanning

Muziek op vrijdag: Stabat Mater van Pergolesi

De site van Hartelijke Hot Hulk.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

30 thoughts on “De Passie van Pasen in het hedendaagse nu?

  1. Misschien is het een gedateerd bericht maar ik moest met je post terugdenken aan een column die ik er rond de kerstperiode zelf over schreef. Er zijn gelijkenissen:

    Er werd geklopt op de deur.
    Toen de herbergier het houten luikje opzij schoof blafte hij zonder te zien tegen wie hij zich richtte: ” Ik heb geen plaats voor jullie. Ik zit vol. Het is hier namelijk heel erg druk en er zijn hier al veel te veel mensen. Verderop is een stal. ik denk dat de boer het wel goed vindt als je daar wat beschutting zoekt. Het stro is droog en het dak zorgt wel voor bescherming tegen sneeuw, wind en koude…..

    Het cafee is toe. Privé. Enkel met lidkaart….
    Vandaag is onze herberg ook vol. Overvol. Overbemand door onverwacht, ongewenst “bezoek”. Als ik de gekleurde berichtgeving mag geloven wordt Vlaanderen vandaag ook “overspoeld” door wanhopige mensen die op onze deur kloppen.
    Maar klopt dit wel? Is dit wel zo?
    Of is dit eerder gamanipuleerde perceptie gecreeërd door een onderbuikdemocratie die er prat op gaat tegenstellingen uit te vergroten en uitersten tegen elkaar op zetten. Links tegen rechts. Oost tegen West. Noord tegen zuid. Lichter tegen iets donkerder. Juist tegen fout. Fout tegen nog fouter?
    Worden wij door die uitersten en met onze “overtuigingen” niet in stellingen en barricades teruggedrongen om van daar naar de overkant te roepen en te tieren. Wild gesticulerend met de vuist vooruit, overtuigd van “ons grote gelijk” of van het “gelijk van diegenen aan wie we tijdelijk onze stem verhuurden of verkochten?
    In mijn hoofd en hart voelt het niet juist. Er klopt iets niet. Dit voelt niet juist.
    Het was mijn dochter die me met haar 10 jarige onschuld de ogen opende. Een 10 jarige denkt niet links of rechts. Een 10 jarige interpreteert niet wie verantwoordelijk is voor onrechtvaardig schrijnend mensenleed en verdriet. Ze voelt die oneerlijkheid alleen heel erg juist aan.
    Vanop ketnet vlogen de bommen ook de huiskamer binnen en kregen we toen we even googelde ook schrijnende beelden van in lompen getooide hulpeloze weerloze kinderen, gezichtjes bebloed. Waarom mogen die mensen eigenlijk niet binnen in ons land papa? Wij mochten toch wel binnen in Spanje of Italië? Wat gebeurt daar in Aleppo eigenlijk papa?
    Toen ik geen zinnig antwoord kon verzinnen op de simpele vragen van Noor weet ik niet zeker of ik mee explodeerde door de die bommen afgevuurd van op ketnet of ik door de kramp in mijn maag helemaal implodeerde. Even vergeet ik te ademen en mijn hart slaat een tel over.
    De newsfeeds op social media en de kille koude reacties kan ik negeren. Ik kan mijn hoofd wegdraaien of wegzappen als de gruwel iets te tastbaar wordt. Kranten kan ik verbannen en me door zelfcensuur van de hardheid besparen. Maar mijn dochter kan ik niet negeren. Haar verbaasde emoties kan ik niet censureren.
    ook niet de…

    18 miljoen inwoners.
    5 miljoen vluchtelingen.
    8 miljoen ontheemden.’
    60 % van de ziekenhuizen platgebombardeerd
    93 % van de ambulances vernield.
    2,8 kinderen zonder school.
    2 miljoen kinderen met nood aan psychische bijstand owv oorlogstraumas

    1. Zou het verhaal van Kerst, Pasen en al die feesten meer, niet domweg zo groot zijn geworden omdat de mensheid het hele verhaal telkens weer opnieuw herhaalt? “Tegen beter weten in”? Ik kijk al een tijdje nauwelijks meer live journaals. Via diverse appjes en een ochtendblad blijf ik net zo goed geïnformeerd, maar dan gelukkig verstoken van onverwachte beelden van gruwel (die ik mijzelf zonder beeldscherm ook prima voor de geest kan halen…) De barricades op deed ik in de jaren ’80, wild zwaaiend met een bord met daarop een poppetje dat een kruisraket wegschopt. Ergens is er nog een NOS beeld van, ik en mijn schoolvriendinnetje achter de kerk in Groningen, vooraan een grot menigte…jeugdig vuur, ontsproten uit weinig ervaring maar goede bedoelingen. In polarisatie geloof ik voor mijzelf niet meer. Zwart en wit vermengd wordt grijs, en alle andere kleuren meer. Dat vergeten we zo vaak, door -mede een forse duw in de rug van de media- ons te laten uitspelen tot we getergd onze mening zwart-wit uitschreeuwen. Het is niet nodig. Er ligt altijd nuance, maar die wordt vergeten, ook al ligt deze nog zo voor de hand.
      Prachtige aanvulling, en nooit gedateerd. Helaas maar al te actueel immers.
      Je dochter lijkt mij een mooi mens!
      Dank en groet,

  2. Via het filmpje van de Hulk kwam ik even hier lezen ………. compassie ……… je hebt zo gelijk!!! Wat toen gebeurde gebeurd nog steeds, alleen niet letterlijk. En ook nu staan er mensen lachend toe te kijken en lijken er van te genieten ……………
    Ik kan de wereld niet redden, maar mijn omgeving laten zien waar ik voor sta. En als we dat allemaal doen, dan moet de naastenliefde zich toch gaan verspreiden als een olievlek?

    1. Dat hoop ik ook zo erg. Toch word ik wel wat moedeloos als ik zie dat we rui 20 eeuwen verder zijn en we nog steeds elkaar lijken te vervloeken… Ik blijf voor liefde gaan. Ik denk de meerderheid in de mensheid, alleen zijn het de schreeuwers die soms gehoord worden. Ach, bescheidenheid dient de mens… Laten we daar in blijven geloven. Liefs,

  3. Ik heb de film gezien, vroeger keek ik ook een andere film over Jezus. Wat mij bij bleef waren de woorden :god mijn god waarom heeft u mij veraden? Ik ben niet gelovig, omdat ik geloof in je eigen daden. Als ik zie dat er heel veel mensen al in kleine groep niet respectvol meer kunnen omgaan, is het niet zo verwonderlijk dat de wereld er zo voor staat.

  4. Ik heb de oorlog niet meegemaakt maar de verhalen van mijn ouders over de bevrijding kan ik dromen. Wat was iedereen blij dat de VS en Canada ons land kwam helpen tegen de Duitsers. Jezelf altijd verplaatsen in de ander. Toch is het vaak moeilijk om zachtmoedig tegenover een ander te staan, omdat het vertrouwen in ieder ander dan jezelf weg is. Mensen die niet van zichzelf kunnen houden…Als je met die gedachte de tekst: heb uw naaste lief als uzelf, leest, ja, dan kun je ook een ander niet liefhebben.
    De gedachte is mooi, je blog spreekt me zeer aan. Maar het dagelijks leven is vaak zo moeilijk. Ik houd de tekst van mijn oma in ere: “Doe wel en zie niet om.” Daar kan ik me 200% in vinden.
    Lieve groet ♥

  5. Heer ontferm U.
    Het enige wat ik vaak nog weet te zeggen bij zoveel leed en verdriet waar we de laatste jaren mee geconfronteerd worden…

  6. Het stuk dat jij als laatste benoemt zingt/neurie ik met regelmaat…. zowel in smeekgebed voor mezelf (soms) als voor anderen (veelvuldig) en met name die mensen tegen wie al mijn haren overeind gaan staan.
    -x-♥

  7. Een indrukwekkend schrijven.
    Ook ik kon de marteling bij Hulk niet uitkijken. Helaas is er niets nieuws onder de zon. De mensheid is hardleers.

  8. Vreselijk. Die wreedheid. Ik kan zo’n dingen niet lezen noch zien, zonder te gaan huilen. Waarom toch allemaal?
    Je bent een mooi mens lieve Marije.

  9. Wat heb jij mooi ingehaakt op het filmpje van mijn Hulk. Prachtig verwoord Marije…
    Veel mensen zullen het helaas nooit leren. Denken alleen aan zichzelf. Je naasten liefhebben zoals je zelf, er zijn er veel te weinig die dat doen. Al geloof je niet, een mens hoort dat te doen.
    Enne… mooie Paasdagen gewenst met je gezin! XXX

    1. Ik vond het zo vreselijk! Kon alleen maar dit schrijven nadat ik had gekeken. Wat doet de mensheid zichzelf aan…
      Ik wens jullie ook mooie paasdagen toe met veel warmte en liefde xxx

  10. Wat een prachtige oproep in deze paastijd: het lijden van toen vormen in een passie en mededogen voor nu. Fijne paasdagen Marije.

  11. Je kunt het zo prachtig vertellen. Met compassie, ben het helemaal met je eens. Het lijkt of we er nooit iets van zullen leren. Erbarme dicht. (Zo mooi)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *