De paradox van mijn blog

Eigenlijk is mijn blog een paradox.

Want schrijf ik immers niet over een Mooi Leven? Hoe kan een leven nou mooi zijn? Dagelijks lees ik gruwelijkheden in kranten, hele avonden worden op tv gevuld met gesprekken over ellendigheden, en de dreiging van een wereldwijd conflict is werkelijk nooit ver weg. In al onze levens overlijden mensen, kinderen zelfs, worden mensen ziek, verliezen mensen inkomen en gaan er dingen fout.
Groot en klein, het leven heeft veel ups en downs en werkelijk iedereen krijgt zijn deel. Ik ook. Elke dag opnieuw heb ik herinneringen aan moeilijkheden en nare gebeurtenissen. En tegelijkertijd zijn juist die herinneringen de basis van mijn blog. Want ook al waren sommige dingen bepaald niet lollig, het zijn wel mijn lessen en daardoor juist krachtige pijlers in mijn leven.

Jij leeft je leven.

Sommige dingen zijn gewoon domweg niet leuk. Ellendig zijn ze. Klaar. Punt. Uit. Er zijn gebeurtenissen waar ik ook als Gansje geen weerwoord op heb. Behalve dat je geen keus hebt. Het gebeurt. Mensen die je lief zijn, worden je afgenomen, of je het nu wilt of niet. En jij wordt de volgende ochtend doodgewoon weer wakker, alsof er niets gebeurd is. Alsof niet jouw wereld op zijn grondvesten staat te schudden en jij jezelf de weken erop door elke dag heen worstelt met het gevoel dat je werkelijk, nooit, nooit en te nimmer meer gelukkig wordt.

Een blij moment.

En toch gaat het leven verder. Ineens besef je op een klein momentje dat je weer blijdschap voelt. Het kan best lang duren, soms ook niet. Maar ergens komt het weer. En dan? Misschien voel je je schuldig. Zeker ‘in het begin’ voelt het bijna ongepast om te genieten van de zon die opkomt in al haar kleuren of te schaterlachen met een vriend. Maar ook hier geldt: oefening baart kunst. Je leert leven met verliezen, je leert je eigen rouw ervaren en je leert hoe jij op gebeurtenissen reageert. En door je leven heen leer je jezelf in die situaties kennen. En weet je dat het, zoals alles in het leven, maar tijdelijk is.
Het klinkt voor sommigen van jullie wat raar misschien, maar ik word er rustig van. En om mij heen zie ik dat bij anderen ook.

Zo leef je je leven. Geluk en ongeluk soms als een paradox bizar dicht naast elkaar.

De paradox van mijn blog
Het is wat het is. En voor sommige zaken is dat al jaren zo…

Je weet dat je het kunt.

Al die ervaringen, zowel de mooie als heel lelijke, maken jou compleet. Ze vullen je bestaan en geven je eigen leven richting. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je ervoor open staat. Vastzitten in ellende of jezelf in diep medelijden in de slachtofferrol wentelen doet niemand goed. Hoe rot, oneerlijk, vals of ellendig het ook is, je zult jezelf zo nu en dan flink bij elkaar moeten pakken, door elkaar rammelen, hoppekee en schouders eronder. Oftewel in het Gronings: kop dr veur!

Je leert dat je sterk bent en je leert dat je toch gewoon verder leeft. Je leert dat je intens mag rouwen, huilen of je ellendig voelen en je leert dat je dan ook weer verder moet. Kortom: je leert dingen een ‘plekje’ te geven.

Een plekje geven.

Wat vind ik dat een stom woord! Dingen krijgen helemaal geen plekje. Je ervaart ze en je draagt ze met je mee. Of je het nu wilt of niet. Ik gebruik dat ‘plekje’ ook niet graag. Maar toch krijg je in je leven onherroepelijk te maken met verdriet, teleurstellingen en verlies. Verlies van lieven, verlies van gezondheid en verlies van dingen die je graag gewild had in het leven, maar die je niet bereiken of krijgen zult.

Iets maken van wat je wél hebt is een hele kunst. Daarmee je leven een zinvolle invulling geven is dan prachtig. Telkens blijven kijken naar wat je nog allemaal ontbeert, zal je alleen maar verdrietig en gefrustreerd maken. Ontevreden zijn met jezelf, met je leven of om wat je allemaal niet hebt, vind ik zo doodzonde. Kunnen kijken naar wat je hébt en dáár iets mee doen, dat vind ik echt een zegen. En dat zorgt voor tevredenheid. Je zou uiteindelijk misschien kunnen zeggen dat je je ervaringen opgeborgen hebt. Op een plekje in je leven, waar ze dan blijven zitten.

De paradox van mijn blog
Een sombere dag met wolken. In een stadje zag ik een klein boogje met dit kleurige plantje er in.

Tevredenheid.

Die bereik je in mijn ervaring door te accepteren. Die acceptatie, daar kreeg ik pas van een lezer nog een kritische opmerking over. Diegene vergeleek dat met ‘je neerleggen bij’. Maar zo passief ervaar ik het niet. Je kunt ook accepteren dat een situatie is zoals die is. Bijvoorbeeld iemand van wie je houdt is dood. Dat is een feit. Dat moet je als het ware accepteren. Hij of zij komt nooit meer terug, hoe hard je ook ertegen vecht. Het is zinloos om daar energie en spijt in te steken. Steek daarom je energie in het omgaan met. Maak daar iets van. Pluk de vruchten, ook al vind je ze niet lekker. Maak er dan een zoeter jammetje van en dan is het beter te verteren. Het klinkt zo hard. Maar het is in sommige omstandigheden simpelweg wat het is…

Als je op die manier weet te accepteren dat iets is zoals het is, dan kun je daar juist je kracht uit halen. En zo is het toch niet helemaal een paradox, die blog van mij.

Sommige dingen kun je niet veranderen. Je kijk op de zaken echter wel. 

Dat wil ik jullie vandaag even meegeven.

De Gans

De paradox van mijn blog
We waren in het bos en het regende. De meeste mensen snelden naar hun geparkeerde auto. Maar ik zag deze bloem…

 

Meer lezen? Kijk eens op ‘Aarden…(1)‘ en ‘Wil jij jezelf gelukkig maken?


Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

22 thoughts on “De paradox van mijn blog

  1. Jouw woorden zijn vaak ook een beetje mijn gedachten. Alleen schrijf jij beter dan dat ik denk. Xx

    1. Ja zo kun je het inderdaad zien. Hoewel ik ooit iets heb geschreven over dat er soms dingen bij in komen die je niet eeuwig mee hoeft te slepen en zo kun je ook besluiten er dingen uit te gooien en los te laten. Dank je wel voor je aanvulling ❤

  2. Ik kom via Rebbeltje even lezen .Wat heb je dit mooi verwoord .Wij mensen kunnen vaak veel meer aan dan we denken . Die foto en de tekst zijn echt heel mooi .Genieten van kleine dingen regen of geen regen !
    Groetjes Elisabeth

  3. Heel mooi Marije. Een van mijn favoriete quotes van Maya Angelou is: ‘If you don’t like it, change it. If you can’t change it, change your attitude.’ Sinds ik daar meer naar leef, leef ik bewuster. Maar ook ik heb rotdagen hoor. Jammer dan, morgen weer een dag.

    1. Rotdagen horen erbij. En zonder rotdagen zijn er vast ook geen superfijne dagen. Daar genieten we dan van. En de rest zweeft daar lekker een beetje tussenin. Die quote ken ik goed inderdaad. Lieve groet,

  4. Helemaal waar en geen woord Frans bij 😉

    Saskia en Serge zongen het vroeger al hè: “’t zijn de kleine dingen die het doen, die het doen…’t zijn de kleine dingen die het doen…”

    Accepteren is eveneens leren, net als alle andere ervaringen. Je wordt onderuit gemept en moet telkens weer de kracht zien te vinden om op te krabbelen… dat moet (ieksss rot woord)… want je moet verder hoe dan ook en er is altijd een reden voor om door te gaan ook al is die soms nog zo onduidelijk dat je er moedeloos van zou worden.

    x♥x♥x♥
    Vlieg met Melody mee naar… JoepieeeeeeeeeeeeMy Profile

    1. Wie mij goed volgt weet dat er best een keer Frans bij kan staan hè 😉
      Accepteren leren is een lange weg waarbij veel van je bewustzijn en levensinstelling wordt gevergd. Maar zo mooi wat je er voor terugkrijgt.
      Die onduidelijke reden……soms denk ik weleens ‘wat heeft het leven nog meer voor mij in petto’. Dat is afwachten. En gewoon elke dag nemen zoals die komt en de mooie dingen benoemen. Liefs x<3x<3

  5. Men kan als persoon heel veel en veel hebben. Maar soms kan het ook even allemaal teveel worden en dan is het belangrijk om even de rust te kunnen vinden, het verwerken en het dan los te laten. Wat zijn wij als mens een sterk ras.
    Je beschrijft in dit stukje het leven van het begin tot het einde maar is er een einde. Zo mooi heb je het verwoord.

    Aum Shanthi

  6. Het accepteren en aanvaarden van de dingen die ik niet kan veranderen maken juist dat ons leven samen rustiger maakt..
    In de goede periodes hebben we een goed en fijn leven.
    In de mindere periodes komt er steeds meer rust en acceptatie en genieten we van het gewoon samen zijn.
    Ik heb veel dingen wel een plekje gegeven..of is het juiste woord dan toch, acceptatie ??
    Vlieg met Ria B mee naar… Van groot naar superkleinMy Profile

    1. Het is zeker acceptatie. En dingen krijgen een plekje in je leven. Dat maakt het zoveel rustiger waardoor je de mooie dingen beter ziet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *