De onzichtbare ziel

Dit artikel is enkele maanden geleden gepubliceerd op mijn eerste blog. Omdat het zo mooi aansluit bij mijn post van gisteren deel ik hem graag nog een keer opnieuw. Ik hoop dat het iedereen wat zielskracht geeft.

We leven in een tijd waarin het lichamelijk welbevinden uitermate belangrijk voor ons is. Cosmetica, crèmes, sauna’s, pilletjes tegen hoofdpijn, sprays tegen ongemak. Sportscholen om de hoek, schoonheidsspecialisten, massagesalons of programma’s op tv, de lijst is lang en het kan niet op.

Een heel groot deel van al deze faciliteiten is bedoeld om de buitenkant op te leuken, om deze mooier te maken dan wij hem vinden. Of als pure verwennerij, om de spieren te kunnen ontspannen of om lekker te ruiken. Of puur voor ons welzijn, om een fitter lichaam te krijgen of om een pijntje de das om te doen. “Mens sana in Corpore sano’, met als achterliggende gedachte dat, wanneer je goed voor dat lichaam bent, de geest er vanzelf wel achteraan holt.

Maar… is dat wel zo? Verwaarlozen we intussen hiermee de échte binnenkant niet? Hoeveel mensen gebruiken tegenwoordig antidepressiva of slaaptabletten? Hoeveel mensen kunnen een poos niet werken, of meedoen aan het sociale leven omdat ze depressief zijn geworden, erg angstig, of juist heel erg gespannen? Hoe groot is het aantal mensen in jouw eigen omgeving, dat worstelt met een onverwerkt verleden of met spoken in zijn ziel? Dat aantal is waarschijnlijk schokkend hoger dan je denkt.

iguazu-199567_1280
Picture by juffi, Judith Neff, Hersbruck/Deutschland on Pixabay

Er zijn dokters, er zijn meditatiecursussen, stapels boeken en een heleboel psychologen. Aangevuld met een hele-, hele-, heleboel pillen. Maar ik vind desondanks toch, dat die echte binnenkant er een beetje bekaaid vanaf komt. Er zijn heel veel protocollen wat te doen als iemand instort. Meestal vrij rechtlijnig en vergoed door de verzekering omdat één of ander onderzoek heeft aangetoond dat dat voor de goegemeente het beste werkt.
Naar mijn mening (en helaas ervaring) is dat niet voldoende, werkt het voor een heleboel individuele gevallen dus niet en doen we ons hiermee echt schromelijk tekort. Er komt wel meer aandacht voor de geestelijke gesteldheid, maar naar wat ik zie, nog niet voldoende. Want mensen hebben behoefte aan erkenning. Aan een luisterend oor. En aan een voor hen werkende oplossing. Mensen zijn niet allemaal per se geholpen met een bepaalde therapie, of een pil of uiteindelijk een simpel zetje om de narigheid te verdoezelen. Hoewel velen zich daar nog graag aan vast willen klampen, lijken evenzoveel van ons zich te realiseren dat het zo helaas meestal niet werkt. De quotes en zinnetjes om even stil te staan bij je geestelijke welzijn hollen het internet over. Mensen hebben behoefte aan geruststelling. Aan geloof dat er hoop mag zijn en vooral, het weten dat je je eigen hart mag volgen.

We voeden ons lichaam, maar hoe voeden we onze geest? In een wereld waarin bijna alles ‘evidence based’ moet zijn, waarin de effectiviteit van een behandeling onomstotelijk wetenschappelijk bewezen dient te zijn, in een wereld van echte materie, speelt een ongrijpbaar iets als onze geest eigenlijk steeds meer een ondergeschikte rol. De oprechte aandacht voor spiritualiteit neemt nog altijd af. Maar er is nog zoveel wat wij niet weten, wat wij niet begrijpen en wat wij als mens misschien nooit begrijpen zullen. Daar mag wel een beetje meer respect voor zijn. We zouden het ongrijpbare weer moeten willen zien en moeten kunnen accepteren. Dat dingen ook kunnen zijn, als ze niet aantoonbaar zijn. Want, niet alles kun je zien. Niet alles kun je voelen. Maar dat betekent niet dat het er niet is. Dat betekent niet dat je het mag negeren en je beperken tot dat evidence based oordelen. Want daarmee leg je jezelf en de wereld om je heen, wel heel erg veel beperkingen op. De wereld is maar zo klein, in een zo heel groot heelal. We weten nog zo weinig.

Dus laten we de ziel gaan voeden. Met minder materie, maar met meer begrip, met meer bewustzijn, met meer ruimte, met meer stilte, met meer liefde. Met meer spiritualiteit.

En dat alles is onzichtbaar…..Net zoals de ziel…

De Gans (MSW)

Geef eens wat meer aandacht aan de ziel1


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en soms verschijnt een quote op Pinterest.

Je kunt je ook op deze blog abonneren via Bloglovin’ 

10 thoughts on “De onzichtbare ziel

  1. Dank je wel Marije voor je treffende analyse in ‘De onzichtbare ziel’ ! Graag wil ik er het navolgende nog aan toe voegen:

    Hoe afhankelijk we ook geworden zijn van electronische bijkomstigheden, onze lichaamscellen en onze ziel hebben behoefte aan iets anders. Kom ze tegemoet, op z’n minst af en toe, in ’n betoverende omgeving zonder gepiep en gezoem. De constante behoefte ‘to be in touch’ of ‘connected’; wie is er helemaal vrij van ? Een paar muisklikken en de electronische stimuli gieren als psychedelica door al je chakra’s. Soms heb je er even genoeg van, schreeuwt je ziel om verlossing en trek je de stekker uit het stopcontact. Daar zit je dan, starend naar het plafond en verlangend naar helemaal niets. Helaas laat de verslaafde in jezelf zich niet zomaar het zwijgen opleggen. Ga iets doen, verspil je tijd niet, er gebeurt op dit moment vast wel iets spannends op het www of de tv. Voor je er erg in hebt, zit je al weer achter je computer, zonder al te veel coldturkey-effecten.
    Trek af en toe gewoon de deur van je huis achter je dicht, ga wandelen, fietsen, iets creatiefs doen of huur voor een paar dagen een vakantiehuisje zonder internetaansluiting. Mogelijkheden genoeg om af te kicken en tot rust te komen. Je lichaam en ziel hebben daar echt geen stopcontact voor nodig…

    1. ‘Laad je op in de natuur’, heb ik ooit ooi geschreven, want zo voelt het ook voor mij. Ik denk dat de mens tegenwoordig per definitie verslaafd is aan al die materiële en elektronische zaken om hem heen. Jammer, want de aarde laadt ons beter op dan wat dan ook dat kan. Lekker buiten, met de straling van de zon in plaats van wifi! 🙂 Dank voor je waardevolle aanvulling. Je hebt de spijker op zijn kop!

  2. Het is echt heel erg. Kinderen spelen niet eens meer fysiek samen maar via de PlayStation. We appen meer dan dat we fysiek bij elkaar op de koffie gaan. En ik doe er gewoon aan mee. Daarom probeer ik met lunches en etentjes meer fysiek contact te houden

    1. Je wordt er wel in meegetrokken maar toch probeer ik letterlijk met beide benen op de grond te staan. En onze zoon heeft gelukkig geen playstation

  3. Ik lees het voor de 1e keer en ben onder de indruk. Wat mij stoort vandaag is dat mensen zo met oppervlakkigheden bezig zijn, zoals jij beschrijft. Daar speelt de social media een lelijke rol in, je moet mee, je selfies moeten knap zijn, je moet alles liken, elke dag een foto op instagram, op restaurant of café heel de tijd op je smartphone… moet ik nog verder doen? Kennen we elkaar eigenlijk nog en kunnen we nog een echt gesprek voeren??
    Respect voor wat je schrijft!!
    Vlieg met Mrs Brubeck mee naar… Another dayMy Profile

    1. Mooie reactie. Heb hem oprecht geliked. Maar inderdaad. Het is zo oppervlakkig en nietszeggend tegenwoordig. Een beetje meer aandacht en diepte zou ons sieren. Dank je wel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *