Conflicten: hebben we het over schuld of oorzaak?

Conflicten zijn menselijk. Iedereen heeft ze weleens.

Sterker nog, als je conflictloos door het leven gaat ben je naar alle waarschijnlijkheid niet erg gelukkig en sta je misschien ook niet zo heel sterk in je schoenen. Het is goed om je eigen grenzen en die van iedereen om je heen te verkennen en te leren respecteren. Het is ook goed om zo nu en dan flink de lucht te schonen als een zomerse onweersbui die de klamme hitte verdrijft met hagel, bliksem en donder. 
Maar bij conflicten blijft het altijd belangrijk om de basis in het oog te houden, zodat het ook echt iets oplost. Wat is de oorzaak van het conflict? En hoe kunnen we het in de toekomst voorkomen of verbeteren? 

De schuldvraag.

Ik vind het zelf heel erg moeilijk om te praten over ‘schuld’ bij een conflict. Het woordje ‘schuld’ pretendeert naar iemand te wijzen: de schuldige. Buiten dat dat een ongelijkheid creëert, lost het naar mijn mening ook niet veel op. Schuld is een wijzende vinger van een andere kant, of zelfs van iemand naar zichzelf. Mogelijk werkt het zelfs een nieuw conflict in de hand. Zo loopt het nooit af. Zelfs al geeft iemand aan de schuld op zich te willen nemen, misschien zelfs wel terecht, de werkelijke oplossing wordt hiermee niet gevonden.

Het lijkt mij nuttiger om te kijken naar de werkelijke oorzaak van een gebeurtenis.

Als je zoekt naar een oorzaak dan ben je niet bezig met schuld.

Je kunt met meer afstand kijken naar het geheel. Waar ging het fout en hoe kwam dat? Bij een ruzie tussen mensen zie je vaak een heel complex geheel van verschillende karakters, verschillende verwachtingen, ervaringen en projecties. De emoties die bij alle partijen ongezien meespelen nog buiten beschouwing gelaten, maar als je deze er ook nog bij neemt dan loopt een conflict heel snel op.

De oorzaak aanpakken ter verbetering.

Als je één, of meerdere, oorzaken van een conflict te pakken hebt, dan kun je gaan werken naar een oplossing. Die oplossing hoeft niet per se in de richting te zijn van het uitpraten van het conflict. Wel met veranderingen in gedrag en aanpassingen op andere vlakken zodat er minder kans is op een herhaling. Al is dat bij mensen onderling nog wel eens lastig, gezien de eerder genoemde emoties, die nogal eens de overhand kunnen nemen.

Maatschappelijke conflicten lijken op de kleine ruzies onderling

In het klein, maar ook in het groot.

Ik kijk vaak met verbazing naar de wereld. Hoe klein grote conflicten toch kunnen zijn. Historie is hierbij vaak zo belangrijk. Wat is er in het verleden, door voorgaande generaties aangericht en hoe gaan wij hier nu mee om? Het ‘ik heb gelijk en jij bent fout’ denken is zowel tussen individuen als tussen complete bevolkingen terug te zien. Stigmatiseren van groepen mensen, het over één kam scheren en verketteren van volken is van alle tijden. En het verbaast mij hoezeer wij met zijn allen telkens opnieuw weer in die valkuil trappen.

De gevolgen van de emoties bij de massa.

Naar wat ik zie gebeuren, worden wij als massa tegenwoordig bespeeld via de media. Liever gezegd, we laten ons bespelen. Een aanslag, de verslaggeving hiervan via talloze kanalen, met daaropvolgend de collectieve rouw om kinderen die we niet kennen en verkettering van een groep mensen. Wat weer een tegenreactie oproept van de rebellerende groepering, die zich in antipathie en haat verzamelt om er weer een schepje bovenop te doen bij een volgende gewelddaad.

Individueel jutten wij elkaar op, spelen onze standpunten uit via sociale media en draaien ons warm in een steeds dieper gewortelde razernij, totdat deze bijna onafwendbaar tot uiting komt in een gewelddadig climax.

Van een afstand bekeken is het een duidelijk patroon. Ik zie een patroon van polarisatie binnen een gemeenschap. Van die verdeeldheid kun je als kwaadwillende heel eenvoudig gebruik maken. Want samen is men sterk, maar dat samen wordt wel steeds meer verdeeld in hele kleine groepjes. En de massale uiting van geweld met zeer uiteenlopende visies en belangen ligt dan steeds dichter op de loer.

Conflicten: hebben we het over schuld of oorzaak?
Ook in een massa is het belangrijk nuchter en bij jezelf te blijven.

Nuchter blijven kijken.

Nu is het als mens erg lastig om zonder je te laten overspoelen door emoties en gevoelens nuchter naar een bepaalde situatie te blijven kijken. Je eigen gevoel erkennen, maar ook het grote geheel niet uit het oog verliezen. Zodat we minder hoeven te spreken van ‘wij & zij’ en meer als mensen samen alles wat moeilijk is aan kunnen pakken.

De hele wereld mee.

Daarom hoop ik dat we met zijn allen, in de wereld, een keer echt nuchter kunnen kijken naar de oorzaak van al ons gedoe. En naar ons eigen gedrag als maatschappij. En naar de geschiedenis en wat daarin is gebeurd. Even zonder de emoties. Maar zuiver kijken naar wat nu verstandig is. Wat er nu gedaan moet worden en op welke manier. En in welke volgorde.

Echter, naar ik vrees, is dat een utopie. Want die emoties, die horen bij de mens. En die komen, heel natuurlijk, soms weleens naar buiten.

Maar…maken we tóch een beginnetje? Heel klein?

De Gans

Conflicten: hebben we het over schuld of oorzaak?


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

 

 

20 thoughts on “Conflicten: hebben we het over schuld of oorzaak?

  1. Ik ben niet zo’n conflict wezen. Meestal laat ik het in het midden, ik hoef niet zo nodig mijn gelijk te halen. Maar soms als mijn hormonen me dwarszitten kan ik opeens ontsteken in woede en nare dingen zeggen… gelukkig komt het niet vaak voor.

    1. Gelukkig maar. En het is heel menselijk dat er soms iets ongecontroleerds uitfloept. Ook al is dat niet leuk en soms zelfs pijnlijk

  2. Ik vind conflicten altijd heel confronterend, meestal bemerk ik dan dat ik eerder had willen aangeven dat dingen mij niet lekker zaten. Toch probeer ik ze ook te vermijden want ik ben dagen van mijn stuk na een conflict.

    1. Ja precies wat je zegt. Ik loop altijd veel te lang op mijn tenen, waardoor het, áls het er dan eindelijk uitkomt, precies zo akelig wordt als waar ik bang voor was…. Zo wordt het natuurlijk nooit wat

  3. Bewustwording is waar het altijd om draait. Het zou helpen als we (in het algemeen gesproken) vaker / beter in staat zouden zijn de emoties uit te schakelen om zodoende objectiever te kunnen kijken naar wat er nou precies aan de hand is… Helaas worden we in het meest van de gevallen geleid door de emoties van het moment, zeker als de emmer overloopt en hij omgekiept wordt….

    -x-♥

    1. Dat is ook eigenlijk de kern van het verhaal. Al is nog niet iedereen oud en wijs genoeg om zich diplomatiek te gedragen

  4. Mooi stukje weer. Ik vind het oprecht vervelend dat ik het me niet lukt al je stukjes te lezen, vooral om ik zie dat je regelmatig stukjes plaatst, waarover ik zelf in het verleden al heb geschreven en jij tot dezelfde conclusies komt. Na de zomer heb ik het weer een stuk rustiger en hopelijk kan ik dan weer wat vaker aan komen wippen 😉 Zorg goed voor jezelf lief mens, XxX

    1. Ik loop dus weer hopeloos achter reeds beschreven feiten aan
      Doe rustig aan. Ik weet dat je er zo nu en dan even bent. Ik houd het momenteel ook niet meer allemaal bij Liefs voor ook een heel mooi mens ❤❤❤ xxc

      1. Dat is toch helemaal niet erg! Veel leuker om zelf tot deze mooie conclusies te komen en dat dan weer te delen met anderen 😉
        Ik vind het juist prachtig jouw ontwikkeling te volgen, vooral omdat het mij er dan weer aan herinnert ‘oja, daar moet ik zelf ook op letten’.
        Neem je dus je eigen advies ook even ter harte? Rustig aan dus, hihihi
        En accepteren dat we beiden niet alles gedaan krijgen in dit leven 😉
        Dikke knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *