Burlend hert

Gisteren ben ik even in mijn eentje naar de bossen getogen. De auto ergens in een inhammetje geparkeerd en lekker rustig verder gelopen, de steentjes van het bospad knerpend onder mijn voeten. Tussen de struikjes schoten kleine diertjes haastig weg, zich onbewust van het feit dat ik ze nooit belagen zal. Verder was het rustig en heel vredig in het bos. In de verte hoorde ik de herten burlen. Het oergeluid drong tussen de bomen door en bij vlagen was het hard, dan weer zachter.

Na een prettige wandeling -wat is het in je eentje wandelen soms toch heerlijk- kwam ik bij de uitkijkpost. De rust van het bos verdween, want in deze periode trekken de herten nogal wat bekijks door natuurminnende mensen. Door telelenzen werden de brullende dieren aanschouwd. Ik keek om me heen naar al die natuurliefhebbers. Niemand keek met zijn blote ogen, alleen ik. We zagen gelukkig allemaal hetzelfde: de herten, grazend, burlend, rennend, stoeiend en springend. Soms even liggend om uit te rusten. Een reiger vloog op, vlak over het machtige gewei van één van de mannetjes, die het vervolgens in zijn nek legde toen hij zijn snuit verhief voor een volgende luide burl. Een ouder mannetje slofte weg door het veld en ging burlend liggen. Ik zag zijn machtige gewei boven de struiken uitsteken. Zijn jongere soortgenoot leek zich oppermachtig te voelen terwijl hij een jonger mannetje wegjoeg. De vrouwtjes keken diep onder de indruk naar zijn mooie gewei en genoten van zijn luide roep. Een bescheiden antwoord klonk vanuit het duister tussen de bomen. Een groep ganzen vloog luid gakkend over het water. In de verte graasde een wild paard. Het hoofd naar beneden, met kleine stapjes genietend van het frisgroene gras. Kleine vogeltjes dartelden boven de struikjes, een libelle dwarrelde door de lucht. Heel kleine rupsjes deinden aan een draad tussen de bomen. Wat een puur en prachtig schouwspel om te zien en te horen! Ik was blij met mijn gebrek aan telelens, zodat ik het optimaal kon beleven. Puur en echt.

De sfeer was zo prettig. Zacht praatten de mensen, gaven elkaar tips en advies, vertelden anekdotes over de afgelopen dagen, lenzen klikten. Ik keek alleen. Noteerde alles wat ik zag in mijn hoofd, me de moeite besparend om te grabbelen in mijn tas om mijn telefoontje te zoeken om een paar slecht ingezoomde plaatjes te schieten. Ik genoot. De herten genoten. De mensen genoten.

Toch dacht ik aan de herten. Wat zouden zij zien? Een groep mensen met gekke, lange dingen voor hun hoofd, hun ogen onzichtbaar, bij elkaar gedromd achter een hek. Allen gekleed in zogenaamde ‘outdoorstyle’ met stevige stappers eronder aan. Zo nu en dan lurkend aan een flesje water. Geurend naar gels en doucheschuim. Starend naar hen, die zich simpelweg overgeven aan de roep en de lust der natuur. Zoals het nu eenmaal gaat. En straks is het weer voorbij.

Dat moment vind ik trouwens gek. Als het burlen voorbij is zie ik nauwelijks een hert. Buiten de bronsttijd zie ik vooral paarden. Maar herten zie ik eigenlijk alleen in deze periode van het jaar. En ik kom er vaak, in deze bossen. Elk jaargetijde, elke maand wel een paar keer.

Maar het geeft niet. Ik geniet van deze periode. De lengende dagen, het kiltje wat, zelfs nu het overdag nog best warm kan worden, toch duidelijk in de lucht blijft hangen. Vooral als het mist geniet ik extra, zeker als ik dan naar de herten ga. De flarden damp die tussen de bomen hangen, de geur die daarbij hoort en dan in de verte het burlen. Dat maakt de ervaring voor mij zo puur.

Het duurt nog een paar weken, dat burlen en dan is het weer klaar. Ik hoop dat er mooie kalfjes komen zodat de groep weer wat groter wordt. Volgend jaar woon ik misschien niet meer hier, maar ik kom altijd nog even terug voor het burlen. En wie weet, volgen ze mij naar Drenthe. Ik zal ze met open armen, en oren, ontvangen.

Dag lieve Edelherten!

Alle liefs van Hans de Gans ♥

watercolour-1578070_640
Prachtige aquarel van de herten, die zo mooi weergeeft wat ik zag. Impressie, gevonden op Pixabay.

Informatie over de edelherten en het burlen in het Weerterbos vind je door hier te klikken.

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

9 thoughts on “Burlend hert

  1. Wat heb je dit erg mooi neer geschreven.Ik ga dit weekend naar de ardennen voor een vaarwedstrijd en ik hoop dat er ook Edelherten mijn pad kruisen en ik kan genieten van dit schouwspel.

  2. In Drenthe zijn er ook zeker genoeg, en als je ze weet te vinden waar je nu bent, lukt dat je ook daar!
    Wat een mooi verslag zeg, ik wandelde in gedachten met je mee, zo mooi als je beeldend leest. Ik zag het gewoon voor me! Dankje!
    Vlieg met Trees mee naar… Aunty Acid – “AAP” – Week 42My Profile

  3. Het blijft toch apart, je hoopt dat daar meer erbij komen, zijn er niet zoveel dan vraag ik mij af, terwijl ze in Noord Holland honderden gaan afschieten in de duinen… omdat er teveel zijn…

    X
    Vlieg met Morgaine mee naar… Dollen met de motorclubMy Profile

    1. Volgens mij gaat het in de duinen om de damherten, dat is een ander soort hert. Ik begreep dat daar een ware wildgroei was. Maar ik schrok ook toen ik het las van dat neerschieten. Vreselijk… x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *