Ik buig wel, maar ik breek niet

Buiten is het stralend weer.

En het lijkt wel alsof de zomer elk jaar opnieuw in schril contrast staat met de binnenwereld van sommige mensen die ik ontmoet. Ik hoor, zie en lees op dit moment veel wanhoop en eenzaamheid bij mensen. Juist nu, midden in de zomer. Ik zie verdriet. Moedeloosheid. Vermeende zwakte. Boosheid, naar binnen, maar ook vaak naar buiten toe. Voor vermeend onbegrip, of juist voor teveel bemoeizucht. Ik lees over angst en over ‘hoe moet ik verder’… Mensen buigen, zijn bang dat ze breken zullen, omdat het zo zwaar is.
En ik herken het maar al te goed.

Dit schooljaar was roerig.

En vandaag sluiten wij het hier in ons gezin af. Op naar een paar weken rust en ruimte en volop uitkijken naar een nieuwe start daarna. Het heeft ons veel gegeven, dit schooljaar, maar tegelijkertijd heeft het ons ook veel belangrijks afgenomen… Mama is er niet meer, mijn Lief werd op zijn veertigste wees. De afwezigheid van het totale gezin waarin hij opgroeide, maakt dat hij er soms eenzaam uitziet. 
De familie staat dichtbij ons, heel veel lieve vrienden ook. En tegelijkertijd namen anderen juist weer afstand, of wij juist van hen. Niet iedereen kan mee op elk pad van je leven en het is logisch dat er daarin mensen komen waar er anderen weer gaan.

Toch voelen wij ons rijk en dat natuurlijk niet in materiële zin. Dat materieel doet er niet toe. De liefde en warmte die wij dit jaar ontvingen maakt ons onvoorstelbaar dankbaar en immens rijk. De kans om terug te gaan naar onze thuisgrond grepen wij met beide handen aan en onze zoon bloeit hier volledig open. Daarnaast gaf het ons gelegenheid voor onze eigen persoonlijke groei.

Sommige gebeurtenissen waren rot.

Eerlijk? Ik vond de maanden die nu achter ons liggen heel zwaar. Buiten verlies van onze moeder, het verhuizen, het nog steeds wachten op de verkoop van ons eigen huis speelden er nog meer zaken die voor ons niet grappig waren. Ik vond dat wij erg veel voor de kiezen kregen en dat kostte mij meer energie dan nodig was. Maar ook voor mijn Lief, voor ons alle drie was het niet altijd even goed.

Maar de rust keert steeds meer terug. Wij brachten, letterlijk en figuurlijk, duidelijke grenzen aan. Negativiteit en ongerief welke niet van ons waren zijn gelukkig bij ons weg en dat huis verkoopt ooit wel. Nu ik terugkijk zie ik dat ik weer een les heb geleerd: ik buig wel, maar breek niet.

 

Ik buig wel maar ik breek niet
Thunderstorm. Bron: Pixabay

Buig wel, maar breek niet.

Toen mijn wezen leek te capituleren, boog als een grashalm onder zware storm, verzwakte ik aanvankelijk enorm. Gaf ik anderen de kans om mij te raken, pijn te doen. Ik liet mij buigen, bijna knakken. Door alle omstandigheden ook veel verder dan nodig was.

Maar ineens zag ik de aarde. De mij vertrouwde grond, dicht bij mijn ogen. Ik zag hoe mooi deze was, hoe thuis ik hier ben, hoezeer ik er mag zijn. Algeheel mijzelf mag zijn. Mijzelf kan vinden. Ik zag dat ik het recht had om veel harder naar buiten te mogen zijn, dat ik anderen op afstand mag houden. En dat ik zeker voor mijzelf mag kiezen waar ik vind dat iemand mij niet fair behandelt. Ongeacht wat een ander daarvan vindt. 

Ik voelde mij doorstromen van een innerlijke kracht waarvan ik wist dat ik die had, maar niet meer wist hoe ik hem kon vinden. Mijn Lief kwam naast mij staan en groeide met mij mee. Samen ontdekten we nieuwe begrippen, nieuwe patronen, nieuwe kansen om te groeien. Onafhankelijk van elkaar, als mens, maar ook samen, als eenheid en als stel. En dat doen we nu. Verbonden in liefde, verbonden in vriendschap en verbonden in kracht.

Ik zag mijzelf als een grashalm.

Ik voel me veerkrachtig en vol leven. Na een hoop heibel kwam ik weer overeind. De voorheen verzwakte plekken op mijn halmen kregen littekens, opdat ik de les niet vergeten zou. De littekens versterken mijn wezen, zodat dit krachtiger is dan ooit tevoren. Zodat ik op bepaalde vlakken minder buigzaam word, minder tolerant mag zijn. Omdat ik mij mijn eigen ruimte en respect mag gunnen. Zodat mijn grenzen, ook voor mijzelf, duidelijker zijn en ik eerder op de rem mag staan. Ik hoef niet alles te accepteren. Niet alle situaties maar te ondergaan en niet alles en iedereen maar te aanvaarden.

Ik sta weer rechtop. Sterker dan ooit. Ik heb hernieuwd vertrouwen.

 

Ik buig wel maar breek niet.
Hernieuwd vertrouwen. Bron: Pixabay

Ik geef mijn les graag door aan jullie.

Zie jezelf als die grashalm die buigt in heftig weer. Wanneer externe factoren je lichaam en geest geselen, jou je kracht ontnemen, wegzuigen. Externe factoren die je laten vallen, je neerduwen, je verstikken onder hun lasten, totdat je totaal niet meer weet hoe je overeind moet komen.

Het moment waarop je je realiseert: ‘ik wíl dit niet meer!’ Waarin je woede en onrust voelt, een niet langer accepteren van een gebeurtenis, van een situatie.

Voel dan je innerlijke kracht ontwaken. En met de terugkeer van de zon, komt die kracht naar een oppervlak, om jouw hele wezen te doorstromen van energie om weer overeind te gaan staan. Om je wonden te laten helen, om je verzwakte plekken te laten versterken, zodat je sterker wordt dan ooit.

Niemand kan je breken zolang jij zelf niet breken wilt. Je hebt altijd een innerlijke kracht die je overal doorheen sleept. Je kunt het aan, anders werd het je in het leven niet gegeven. Maar, kijk goed naar jezelf, kijk goed naar binnen, zie jezelf, zie wat je nodig hebt en gun jezelf die kracht.

Je buigt wel, maar je breekt niet. 

De Gans

 

Ik buig wel maar breek niet
Sterke grashalmen. ©byDeGans

Meer lezen? ‘Houd jij van jezelf?’


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

25 thoughts on “Ik buig wel, maar ik breek niet

  1. Veerkracht. Hoe mooi zou het zijn als we die eigenschap allemaal van nature zouden hebben. Ik moet er nog hard voor vechten en aan werken om veerkracht te hebben en vooral ook te houden.
    Je geeft heel veel van jezelf in je blogjes. Dat vind ik knap. Zo krijg je via jezelf ook weer veel inzicht in jezelf als je het terugleest en ik weet zeker dat je tijdens het teruglezen ook je eigen veerkracht herkent en ziet.
    X

    1. Dat via mijn eigen ervaring weer met advies naar buiten komen vind ik best lastig zonder anderen aan of af te vallen… Iedereen heeft recht op een eigen beleving en waarde en dat probeer ik wel te houden. Er is veel gebeurd afgelopen jaar…ook dingen die echt niet ok waren. Soms is het moeilijk om dan rustig en genuanceerd te schrijven. Er was ook een log die ik voor publicatie toch maar heb weggegooid

    1. Ik merk dat ik minder hoef te buigen. Mijn littekens verminderen mijn buigzaamheid, maar versterken mijn ziel. Dat scheelt. Ik wens dat anderen ook echt toe! <3

  2. Wat kun jij ’t helder verwoorden allemaal, prachtig!
    Je laat een stuk van jezelf zien en dan komt er een “leer van mij” achteraan.
    Vooral de laatste alinea: super!

    Ik wens jou, je lief en jullie zoon heel veel moois, kracht en buigzaamheid ❤

    1. Dank je wel Maria. Het zijn vaak de kleine dingen waaruit je voor jezelf kunt leren, het zou zonde zijn om dat anderen te onthouden. Maar het is tegelijkertijd voor iedereen ook weer heel anders. Lieve groet <3 xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *