Twee beertjes

En waarom zij een voorbeeld zijn…

Al sinds mijn eerste levensjaren heb ik een klein, bruin teddybeertje. Het is inmiddels oud en behoorlijk versleten, maar voor mij nog steeds vertrouwd lief en het geeft mij zelfs nu nog een veilig gevoel. Het is er altijd. Zittend op onze slaapkamer. Zwijgend, stil en trouw.
Niet heel verrassend heet het beertje Bruintje. Ik had als kind wellicht een klein gebrek aan fantasie. Of eigenlijk had ik fantasie te over, maar wilde ik om mij heen de dingen waarschijnlijk vooral zien zoals ze écht waren. Dat heb ik nu nog steeds. Ik hoor en zie en observeer en kijk bij voorkeur naar wat ik achter de doorgaans vrolijke gezichten zie. Ik hoor een verzuchting van lijden in een lachende stem. Ik zie een bewogen leven achter vriendelijke ogen. Ik krijg vaak de neiging om mensen te knuffelen als ik achter hun ogen kijk. Ik houd niet zo van geveinsde vrolijkheid en van onecht gedrag word ik behoorlijk nerveus. Ik ben van nature erg verlegen en sta niet graag in het middelpunt.

Ik heb aardig wat moeten leren in het leven. Ik heb helaas ervaren wat onveiligheid is, wat het is om iemand waarvan je houdt tot je vijand te moeten rekenen. Ik heb geleerd wat het is wanneer je bijna sterft terwijl je alleen maar je best doet om te leven en dat leven door te geven. Ik heb geleerd om sterk te zijn, terwijl je eigenlijk geen kracht meer hebt. Deze ervaringen, hoe moeilijk ook, hebben mijn leven verrijkt en mij de mogelijkheid gegeven om verder te kijken dan mijn eigen gedachten en eigen wedervaren. Ik heb geleerd dat gesprekken met mensen met een heel andere mening dan de jouwe juist heel verrijkend kunnen zijn wanneer je goed leert luisteren, je je kunt verplaatsen in de belevingswereld van die ander, wanneer je zorgvuldig bent met feiten en als je respectvol met je gesprekspartner omgaat. Door schade en schande word ik wijzer. Maar niet wijs. Ik houd vaak mijn mening voor mij omdat ik hem of nog niet helemaal heb gevormd, of omdat ik het uitspreken ervan niet passend vind. Vroeger sprak ik eerst en dacht ik later. Maar ik heb geleerd om niet eerst te spreken, maar vooral te luisteren en te overdenken. Ik heb geleerd dat er altijd heel veel verschillende visies zijn op een gebeurtenis. Verschillende belevingen die allemaal een pure en eigen waarheid bevatten. Ik heb helaas geleerd dat de absolute waarheid in de relatie tussen mensen niet echt bestaat. Omdat ‘waarheid’ meestal een heel persoonlijke beleving is, maar niet een feit wat je een ander op kunt dringen. Ik heb ook geleerd dat je ondanks uiteenlopende opvattingen prettig, respectvol en vreedzaam naast en met elkaar kunt leven.

Maar toch, ik kan mijn opmerkingen nog zo nauwkeurig en overdacht proberen te formuleren en alles nog zo zorgvuldig overdenken, het ligt ook vaak aan de ervaringen in andermans leven en op welke wijze deze al dan niet zijn verwerkt, hoe bepaalde uitspraken aan de andere zijde worden ontvangen en op welke wijze ze daar dan uiteindelijk worden opgepakt. Maar meestal komen mijn bedoelingen goed over, of mondt iets uit in een voor beide kanten verhelderend gesprek. Over en weer leer je van elkaar en dat vind ik pure winst.
Helaas gebeurt het echter ook weleens dat je ontzettend je best doet om je gevoel oprecht uit te spreken, maar komt dat wat je zegt op geen enkele wijze over zoals het is bedoeld en komt er zelfs geen goed gesprek uit voort… Soms is, letterlijk en figuurlijk, de afstand tussen zender en ontvanger niet te overbruggen…

De Beertjes samenDat laatste zie ik de laatste tijd in de wereld veelvuldig gebeuren en dat baart mij zorgen. Ik zie en hoor en lees heel veel grimmigheid. Heel veel angst, veel woede en heel veel verdriet. Ik zie mensen die intens gekwetst zijn. Of bevreesd. Of allebei. Het is in sommige gebieden zo erg dat ouders vol van angst hun kinderen in zinkende bootjes de zee op sturen omdat ze die ellendige bootjes nog veiliger achten dan hun eigen thuis. Ik zie bevolking in veiliger gebieden angstig reageren op die toestroom. Ik heb het idee dat veel mensen geen flauw benul hebben wat je onveilig voelen werkelijk betekent. Ik heb het vermoeden dat het sommige mensen nogal ontbreekt aan het vermogen zich werkelijk en oprecht te verplaatsen in een ander. Ik heb het idee dat mensen daardoor minder informatie krijgen dan vereist is voor het vormen van een duidelijke visie. Daar word je ook angstig van. Dat kan ik me levendig voorstellen. Onwetendheid is heel beangstigend. Angst reageert op angst en daaruit ontstaat onbegrip, verbijstering en door gebrek aan begrip vervolgens nog meer angst en zelfs verzet. Van daaruit gaat men dan vaak van alles roepen. En om hun woorden kracht bij te zetten gaan sommigen allerhande zaken met elkaar verbinden die welbeschouwd niks met elkaar te maken hebben, maar waarvan ze desalniettemin lijken te denken dat het hun standpunt overtuigender maakt. Ze observeren echter niet zo goed, bekijken alles van dezelfde kant en verplaatsen zich niet in de ander. Vaak zetten ze zelfs een masker op, verkondigen op onstuimige wijze populaire leuzen om hun werkelijke gevoelens te maskeren en om elkaar houvast te bieden. Die continue maskerade van emoties en werkelijke gedachten van het individu daarachter maakt de hele toestand er bepaald niet makkelijker of humaner op.

Tegelijk zie ik veel mensen verdrietig zijn. Verdrietig over wat er ooit in het verleden is voorgevallen. Heel erg lang geleden of soms wat minder lang. Zij willen erkenning en herstel van leed en lijken intens verontwaardigd over het onbegrip wat zij ervaren. Zij willen veranderingen en dringen daar op aan. Misschien doen ze dat op wat onhandige momenten. Of op slecht gekozen plekken. Of misschien denken ze dat veranderingen in het heden de vroegere misstappen in onze gemeenschappelijke geschiedenis goed zullen maken. Ik weet het niet. Maar hoe dan ook kunnen we samen wel begrip opbrengen voor hun gedachten en gevoel. Dat vind ik persoonlijk vrij eenvoudig. Een beetje empathie is naar mijn mening niet te veel gevraagd. Even zwijgen en de ander oprecht aanhoren evenmin. Allebei naar elkaar toe bewegen en eventueel ergens in het midden een prettige schikking vinden kan naar mijn idee ook niet veel kwaad.

Maar sommigen willen geen begrip. Sommigen willen niet aanhoren. En sommigen willen geen aanpassingen of eisen juist een radicale ommezwaai. Men komt niet tot elkaar. Veel mensen zitten vol. Vol met angst. Vol met onbegrip. Vol met verdriet of wrok.
De wereld raakt een beetje vol. Niet zozeer met mensen. Wel met gedachten en meningen van die mensen over al die mensen. Op zich is dat nog niet eens zo erg. Maar het is wel veel om al die meningen te publiceren en te zien. En te voelen. En dat gebeurt, want iedereen schrijft ze zonder veel terughoudendheid op en slingert ze met één druk op de knop zonder revisie of correctie de wereld in. En door die meningen zijn er ook weer meningen en daardoor meent men nog veel meer te moeten menen. En tenslotte gaan mensen roepen dat er gekozen moet worden tussen al die meningen. Het één of het ander. Het zwart of het wit. En daar heeft men dan ook weer een mening over. Zo wordt het allemaal maar meer en meer. Voller en voller. Al die gedachten en meningen van zoveel verschillende kanten. Iedereen zet zichzelf met zijn eigen visie roepend in het middelpunt en bijna niemand blijft meer stil observerend aan die zijlijn staan. Eigenlijk past dat zo niet meer.

Maar dat hoeft ook niet.

Want eigenlijk is dat allemaal niet relevant. Want we wonen hier op aarde met elkaar. Daar is geen speld tussen te krijgen. We zitten nu eenmaal met mekaar en al onze ideeën op die aarde en we kunnen er niet vanaf. Zwart en wit. Maar ook grijs. En geel. En groen. Of rood. De wereld is vol kleur. Dat maakt haar mooi. Dat maakt haar één. Dat maakt haar heel. En dat is wat we zouden moeten zien. We staan allemaal weleens in het middelpunt. We staan allemaal ergens langs een zijlijn. We kunnen allemaal wel eens observeren, of luisteren. We mogen ook allemaal een mening hebben. We mogen ook allemaal oprecht zeggen dat we iets niet weten. Omdat we niet alles kunnen weten. Omdat we niet overal een mening over hoeven te vormen. Dat maakt ons niet dom. Dat maakt ons niet minder. Dat maakt ons mens.

Ik vond pas geleden een blond vriendje voor mijn Bruintje. Iemand bij mij uit de buurt postte een weggeefbericht over haar beertje en ik reageerde met ‘wat leuk, ik heb ook zo’n beertje, in het bruin’. We besloten de oude beertjes samen te brengen. Toen ik het blonde beertje haalde rook ik eraan. Het rook hetzelfde als het mijne vroeger. De vulling leek mij identiek. We stonden even stil bij onze beertjes en bij het leven. Naar iemand die ik nog nooit ontmoet had ontstond even een bijzonder gevoel.
Twee beertjes border De beertjes zijn nu samen. Een licht beertje en een donker beertje. Elk opgegroeid in een heel ander deel van het land. Een land, voor hun zo groot als onze wereld. Met verschillen die voor een kleine teddybeer enorm moeten lijken. Verschil in geloven. Verschil in gebruiken. Verschil in wat ze hebben meegemaakt. Maar al die verschillen doen er voor die beertjes eigenlijk niet toe. Veiligheid en liefde zijn belangrijk, daar draait het om. En ze zijn er, die beertjes, zwijgend en trouw. Nu hebben ze elk, op hun oude dag, weer een fijn maatje om zich veilig bij te voelen en om lief te hebben.

De beertjes vinden het prima samen. Zij voelen geen kleur. Zij voelen geen onderscheid. Zij voelen niet de behoefte tot praten. Het is leuk om ze samen te zien. Een blond beertje en een bruin. Maar dat is niet relevant. Ze zijn beiden beer. Zij hebben hetzelfde ontwerp. Zij zijn van dezelfde stof. Zij hebben dezelfde binnenkant.

En dat is waarom zij een voorbeeld zijn…

Heel veel liefs van Hans de Gans <3

Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook. De quotes van de Gans zijn te vinden op Pinterest.

 

10 thoughts on “Twee beertjes

  1. Zó herkenbaar en zó mooi geschreven, je slaat de spijker op z’n kop. Wanneer je daadwerkelijk ‘onveiligheid’ hebt gekend ben je niet meer bang voor onbekenden, je kent hun emoties juist des te beter. Onwetendheid maakt me wel nog bang, misschien omdat ik me wat dat betreft minder ‘in kan leven’. De twee beertjes zijn ook ‘beertjes’, en niet ‘het blonde beertje én het bruine beertje’.. die aanduiding is onnodig. Wij zijn ‘mensen’, niet ‘bruine, gele en blanke mensen’, gewoon.. Mensen

  2. Empathie is zo een moeilijk woord voor velen, zeer velen. En als je het toch gevonden hebt in jezelf is het niet altijd een zegen. Heb zelf ook al 52 jaar een beer, maar zal er afscheid van moeten nemen. Hij is totaal versleten, hangt met veiligheidsspelen aan elkaar. Moest die kunnen spreken? 😳 Maar ja loslaten is zo moeilijk! 😉

  3. Mooi verhaal, en een mooi beeld. Ik zou er zo naast willen gaan zitten. Stil. Gewoon alleen maar zitten naast die twee. Ik vind mezelf soms ook wel een beetje beer. 🙂

  4. Prachtig en heel ontroerend! Ik heb kippenvel. En denk ineens ook aan het liedje ‘Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit. Maar in de kleur van je hart.’

    Daar gaat het werkelijk om. Contact van hart tot hart. Liefde. Verbinding. En wat is het mooi als dat gebeurt. Dat geeft weer moed om door te gaan. Op je eigen pad. ‘Volg je eigen weg, dan verdwaal je nooit’ heb ik ooit ergens gelezen (daar zit ook een verhaal aan vast!).

    Wij kunnen de wereld zo, op onze eigen manier, een klein stukje mooier en liefdevoller maken. Wat een krachtig symbool, deze twee beren. Mijn beertje had niet mooier terecht kunnen komen!

    1. Dank je wel. Je reactie ontroert me echt. Ik ben erg blij met het beertje! En ik blijf met mijn verhaaltjes, en ooit hopelijk met meer, de wereld een beetje mooier kleuren. Dat is geloof ik ook een liedje. Anne…. Zo blijf ik doorschrijven. Alle liefs voor jou ❤

  5. Maar mochten die beertjes praten kunnen dan zou er heel veel uitkomen. Men vergeet soms dat een knuffel heel veel geheimen draagt.

    Aum Shanthi

Gak mee en plaats hieronder je reactie,