Aarden

Deze zomer gaan wij niet weg. Het afgelopen jaar was een druk jaar. Het was niet altijd een leuk jaar en er moesten enkele moeilijke besluiten worden genomen.

Ik zweef half buiten mijn hoofd, voel nauwelijks nog mijn voeten. Zelfs voor een regelmatige boswandeling was het de laatste weken te druk. Ik krijg daar last van. Elke week moet ik een aantal keer de natuur in. De bomen, de heide, de aarde ruiken. De roep van de vogels horen, het ruisen van de bomen, het ritselen van dieren tussen de takken. Letterlijk even weer één worden met de natuur, één worden met de aarde. Aarden. Thuiskomen. Nergens voel ik me zo heel als in de natuur. Zonder mensen, met zuiver de wind door mijn haren en de geur van bos en zand. Van de bomen, gras, de hei waarop de schapen en de paarden grazen. Wanneer ik een paddenstoel zie die, midden in de zomer, met zijn hoed boven het vochtige zand uitkroont, restanten aarde erbovenop, dan kan ik daar uren naar kijken. Als ik dat voel, als ik dat zie, dan komt het wel weer goed. Dan ben ik weer wie ik ben.

log-cabin-1377058_1280
Picture found on Pixabay

Wij blijven dus thuis deze zomer. We gaan aarden. Weer terug naar wie we zijn en terug naar ons hart. Voelen waar we staan en waar we naartoe willen. Ik heb geen behoefte aan in hordes files naar het zuiden draven. Aan dagen in de auto en slapen ergens onderweg. Of hoog de lucht in, nóg verder los van de grond, vliegend naar heel verre oorden. Ik wil niet denken aan inpakken en verzinnen wat er allemaal mee moet. Ik heb daar helemaal geen zin in dit jaar. Ik wil gewoon thuis blijven. Dobberen op mijn gedachten. Mijn eigen voeten voelen, die stevig op de aarde staan en die mij één laten worden met wie er in mij leeft, één met mijzelf.

Mollans-sur-Ouvèze

Maar toch vind ik het moeilijk, want daar, in het Zuiden, onder de warme Franse zon, daar is ook mijn thuis. Daar is ook mijn plek om te aarden. Maar als ik daar ben, dan bén ik al geaard. Ik ken daar de mensen, de streek, de kronkelweggetjes, de rijke geschiedenis. De man bij wie ik nu mijn Dauphiné koop is nog steeds dezelfde persoon als toen ik een tiener was en stiekem bij hem een pakje sigaretten kocht. Gauloises… Die ik met vriendinnen of vriendjes oprookte aan de oever van de rivier die dwars door het dorp heen stroomt. Onze flessen gevuld met water bij een van de waterpartijtjes in het dorp en een hete pizza, gekocht bij een oude HY bus op het hoekje van de markt. Ik vind het heerlijk op die markt, waar het ruikt naar kruiden, oude kazen, zepen en lavendel en waar je met iedereen uitgebreid een praatje en veel grapjes kunt maken. Daar ligt ook een stuk van mijn eigen geschiedenis, van een belangrijk deel van mijn leven. Daar kom ik thuis, daar ben ik ik.  Daar heel ik. Maar ik woon daar niet, al is het nog zo mijn thuis. Ik ga er nu slechts op bezoek en moet daar lang voor rijden.

groningen-578717_1280
“Groningen” Picture by Ton op de Weegh, Veelerveen/Nederland on Pixabay

Tegelijk ben ik opgegroeid in juist een heel noordelijk gebied. Op de landerijen die nu trillen onder de winning van gas en waar de fundamenten van het prachtige oude huis waarin de echo’s van mijn jeugd weerklinken, misschien wel diepe scheuren beginnen te vertonen. Het ligt midden tussen landerijen. Waar vroeger graan en aardappelen groeiden en later heel veel koeien graasden. Ze gaven verse melk waar we de room vanaf schepten. Soms hielp ik de buurman bij het melken. Staand in de melkstal tussen de koeienbuiken, de spenen van de uiers schoonvegend met een doek, begeleid door het ritmisch stampen van de melkpomp.

Wanneer ik ’s morgens wakker werd zag ik vanuit mijn slaapkamerraam reeën springen over de smalle sloten waarop wij ’s winters de schaatsen onder bonden. We hadden aanvankelijk geen riolering, geen kabel, en slechts één allesbrander die ons huis verwarmde. Er was een centrale verwarmingsunit, maar die brandde alleen met Kerst, want anders was het te luxe. Mijn ouders bakten zelf hun brood, kweekten zelf hun bonen en wij hielpen altijd mee. Kippen tokten in het rond en een geitje graasde op het gras. Mijn kat kwam regelmatig thuis met allerlei groot ongedierte, wat ze op de mat voor ons liet liggen. Ik klom graag in een boom en zat dan tijdenlang te mijmeren op mijn favoriete, veilige uitkijkpost.

Waar ik nu woon ben ik relatief nieuw. Ik kom hier niet vandaan en blijf misschien ook niet eeuwig op deze plek. Maar ik vind het hier mooi en ik voel me steeds meer thuis. We leven midden in een groene omgeving vol bossen en vol heide. Één van mijn Franse kennissen pleegt te zeggen ‘Une région très verte’ (een heel groene regio). Anders dan de kale velden van Oost Groningen en zeker anders dan de prachtige bergen in het verre zuiden. Het is hier anders dan ik het ken, maar toch vind ik het mooi. Vol dieren, vol bomen en ook vol geschiedenis. Ik woon hier graag en we hebben een fijn plekje. Dus gaan we de komende weken aarden. Lekker thuis. In onze eigen groene omgeving. Dan wordt het nog meer thuis.

Liefs en een heel mooie zomer van De Gans ♥


Pictures: Mollans © by De Gans, others found on Pixabay.

Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en soms verschijnt een quote op Pinterest.

4 thoughts on “Aarden

  1. Mmmmm…. kippenvelstukje weer hoor! Prachtig geschreven, en zo herkenbaar (weer, ’t wordt saai 😉 ) Ik ‘moet ‘ook dagelijks de natuur in om tot/ bij mezelf te komen. Fijn dat je zulke bijzondere plekken hebt waar een stukje van jouw geschiedenis ligt, waar je kunt aarden. Ik heb geen wortels – zo voelt het voor mij tenminste. Ik schreef daar zo’n vier jaar geleden over: https://kiwavi.me/2012/06/15/zijn/
    Het leven wat jij beschrijft zoals het in Groningen was… daar streven wij nu weer naar, in Denemarken… geen riolering, 1 houtkacheltje, hetzelfde ruime uitzicht, moestuin, misschien wat kipjes, en inmiddels wel glasvezel 😉

    1. Ik heb je stukje meteen gelezen. Prachtig, ook de tekening. Ik merk dat ik heel snel mijn ‘ogen stoot’. Ik moet redelijk ver kunnen kijken. Ruime blik is ook prettig 🙂 Nadeel van op meerdere plekken ‘thuis’ zijn is dat je altijd heimwee hebt. Vooral als je hebt besloten ergens een keertje niet heen te gaan. Bizar. Maar dat komt goed. Je hebt al eens eerder gezegd dat je geen wortels voelt. Ik hoop dat het straks in Denemarken toch lukt om een beetje in de grond te komen. Dat staat wel wat steviger. Ik vind dat jullie een prachtig plekje hebben daar. Veel liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *