Aarden: met beide benen op de grond (2)

Aarden op aarde.

In mijn vorige stuk over dit onderwerp beschreef ik het terugvinden van mijzelf in Zuid Frankrijk, in de prachtige, ruige Drôme Provençale, bij de Mont Ventoux. Bijna nergens op de wereld voel ik me zo thuis als daar. De taal, de mensen, het feit dat ik er al bijna 35 jaar van mijn leven kom, dat alles bij elkaar maakt dat ik mij daar zo prettig voel. 

Met beide benen op de grond in het noorden.

Hoe anders is het winderige noorden van Nederland vergeleken bij de juichende pracht van Zuid Frankrijk? Ooit had ik in mijn jeugdig hoofd geprent dat ik alleen nog daar in het zuiden wilde wonen. Ik heb het ook even gedaan. Het beviel prima, het Franse leven ligt mij volledig en zo ook de taal. Maar toch blijf ik ook Nederlandse. Al was het alleen maar mijn lange blonde, struise voorkomen wat mij in ‘Le Midi’ door de mand doet vallen.

Via het zuiden van Nederland ben ik nu weer terug in het mooie noorden en zijn we op zoek naar een definitief plekje hier. Ondertussen genieten wij van het terug zijn in onze vertrouwde omgeving. Om onze overuren makende breinen tot stilstand te manen trekken wij er regelmatig op uit, de natuur in. Lekker aarden op aarde.

 

 

Aarden: met beide benen op de grond (2)
Doorkijkje onder het grootste hunebed van Nederland, D27, bij Borger

Tussen de stenen.

En weer kom ik bij de stenen. Ook onze zoon heeft er een manie van. Uit elk bos, van elke locatie neemt hij als sinds hij kan lopen talloze stenen en takken mee. Tot vorig jaar ‘voor oma’ zodat zij er samen naar konden kijken hoe mooi het was. Hij heeft het van geen vreemde. In onze tuin zwerven talloze bijzondere stukken hout, maar vooral veel keien rond. Uit Brabant, Drenthe, Groningen en dus ook uit Frankrijk. Soms voorzien van een klein stukje ammoniet, of een ander prehistorisch vereeuwigd gedierte. Ik sleep al sinds mjnn kindertijd vanaf allerhande plaatsen ter wereld stenen met mij mee naar huis en weet van heel veel exemplaren nog hoe ik ze vond.

In onze omgeving ga ik graag naar de hunebedden. De prehistorische reusachtige stenen bouwsels, op wonderlijke wijze op elkaar gestapeld door het Trechterbekervolk, blijven mij boeien. De stilte als ik er sta, de verbinding met iets dat zo ontzaglijk veel ouder is dan ik, brengt veel dingen waarover ik pieker weer tot redelijke proporties. Tot minimale proporties zelfs, als ik toelaat wat ik voel wanneer ik bij die monumenten ben.

Overigens vind ik die stilte niet bij de toeristische trekpleister die bij dit artikel op de foto’s staat. Het is in Borger vaak hartstikke druk. Maar er liggen vele hunebedden in Drenthe en zelfs een paar in Groningen waar het heel erg stil kan zijn. Heerlijk toeven is het daar.

 

Aarden: met beide benen op de grond (2)
Hunebed D27 bij Borger

 

Opmerkelijk.

Hoewel ik hier aangaf dat er weinig rust te vinden is bij dit hunebed, is één ding heel opmerkelijk te noemen: op de momenten dat ik de foto’s voor dit artikel nam, stonden er overal mensen en klommen allerlei kinderen op de stenen. Op de één of andere wonderlijke manier is het gelukt om al die mensen niet op de foto’s te krijgen, maar de stilte en ruimte van de stenen wel. De illusie van rust straalt nu van de foto’s af. Mijn verbinding met deze plekken voelt dan ook spiritueel aan, wat benadrukt wordt door het telkens mysterieus wijken van de menigte op het moment dat ik op de opnameknop druk.

Ik ben tevens een meisje van het Drentse land. Geboren zelfs. En ook dat, zal ik altijd blijven. Met een Franse inborst dan.

Geaard. Dat ben ik.

De Gans

→ Een keertje kijken bij het grootste hunebed van Nederland? Ga dan hier naar de site van het Hunebedcentrum in Borger voor meer informatie.

Lees ook: Aarden (1)


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

All pictures in this log are ©byDeGans.

14 thoughts on “Aarden: met beide benen op de grond (2)

  1. Net terug uit griekenland…dat is het voor ons en na een rustige vakantie zie je de dingen weer met nieuwe ogen…en oud zeer kreeg een plaatsje (verlies van zus)
    We kunnen er weer tegenaan.
    Idd een mooie foto van de hunebedden
    Groetjes

    1. Soms is weg uit je eigen omgeving noodzakelijk om bepaalde stappen te maken in verwerken van gebeurtenissen. Hopelijk kun je dat opgeladen gevoel goed vasthouden. Lieve groeten,

  2. Drenthe prachtig om daar te wandelen. Enkele jaartjes geleden speciaal naar daar gegaan om de hunebedden wandeling en het musea te gaan bekijken.
    Het gevoel van rust dat je krijgt als je eronder gaat zitten is zo prachtig.
    Net als een je in een medicijnwiel mag zitten.

    Aum Shanthi

    1. G1 is dat geloof ik. Ik maak er een lijstje van. Ik ben er recentelijk nog niet geweest, maar hij verschijnt komend jaar vast wel een keertje op mijn blog 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *