Aandacht voor borstkanker. Wat is de beste manier?

Toen ik 19 jaar oud was voelde ik een knobbeltje in mijn borst.

Ik zat midden in mijn eindexamens, was net op kamers gegaan in Groningen en ik kan nou niet bepaald zeggen dat mijn hoofd naar iets anders stond dan studeren, genieten van de vrijheid die het zelfstandig wonen mij gaf en uit volle borst mijn toekomst uitstippelen. 
Ik ging naar de dokter en die stuurde mij subiet door naar een chirurg voor een punctie. Het kon een cyste zijn, of een tumortje. Uit die punctie bleek dat het een tumor was en helaas, er volgde dus een verdere route.

Ik had een tumor.

In mijn rechterborst. En hij moest er uit. Omdat ik nog jong was vonden de artsen het risico verantwoord om mij eerst mijn eindexamens te laten doen en daarna pas het bobbeltje te laten verwijderen. Op zo’n jonge leeftijd krijg je doorgaans geen borstkanker, zo werd mij verzekerd.

Aldus geschiedde. Ik deed mijn examens en slaagde. Meldde mij aan bij de door mij gekozen studierichting en genoot van het zomerweer en een bijbaantje. Met op de achtergrond het Zwaard van Damocles als een bobbel in mijn borst.
Ik werd opengesneden, tumortje werd eruit gevist en ik werd dichtgenaaid. We moesten wachten op de uitslag. Goed- of kwaadaardig? Tegelijk met mijn toekomstdromen en mooie plannen, doemde een heel ander scenario voor mij op. Een scenario van het einde van leven en wie weet helemaal niets van leren, studeren en genieten van mijn jeugd.

Na een tijd wachten bleek het tumortje inderdaad goedaardig te zijn. Zorgen om niets had ik gehad. Mijn wereld ging weer open en de zon scheen op mijn geteisterde brein. Ik huppelde door de straten en pakte een terrasje met mijn vriendinnen.

Maar de schrik zat er goed in.

Aandacht voor borstkanker. Wat is de beste manier?
Bron: Pixabay

Elke maand controleer ik mijn borsten.

En nóg een keer ontdekte ik een bobbel. Maar dat bleek een cyste te zijn. En ik ben nu al ruim twintig jaar bobbel- en knobbelloos. Gelukkig. Maar de angst laat mij niet meer los, zeker nu ik de veertig heel ruim gepasseerd ben, zeg maar. Ik durf niet te controleren. Maar op een vast tijdstip in de maand sla ik aan het voelen, kijken en vergelijken. Angstig, zwetend en daarna, nog steeds, opgelucht. Elke maand opnieuw. En mijn Lief is ook al jaren geïnstrueerd op het voelen en zien van veranderingen. Wij passen op.

Want er zijn er die het anders treffen.

Bij wie het bobbeltje geen goedaardig tumortje is zoals toen die keer bij mij. Of een cyste, die keer later. Er zijn er die ‘the full package’ afgeleverd krijgen, met operaties, bestralingen en eventueel nog chemokuren en al.

En de meesten vieren na dat scenario het leven. De meesten wel. Maar veel ook niet.

Ik ken er die het leven niet meer vieren. Die er niet meer zijn. En ik denk dat we allemaal direct uit onze nabije omgeving een voorbeeld op kunnen lepelen. Veel te jong. Veel te oneerlijk. Vals. Rotziekte!

Daarom vraag ik met dit artikel nogmaals de aandacht.

Aandacht voor alle vrouwen die nog meisjes zijn, maar die toch hun lichaam serieus moeten nemen. Met de jaren mee. Controleer! En als je het niet vertrouwt, ga dan naar een arts. Het leven is meer waard dan dat je zo’n knobbeltje gaat negeren of denkt dat het ‘niets is’. Jouw leven is kostbaarder dan dat. En jouw leven is kostbaar voor iedereen in jouw omgeving. Voor je man, vrouw en kinderen. Voor je ouders, als die nog leven. En simpelweg voor je vrienden en iedereen die van jou houdt.

Aandacht voor borstkanker. Wat is de beste manier?
Bron: Pixabay

Aandacht op Facebook.

Hoewel Facebook dé plek is om aandacht te vragen, en te krijgen, voor allerhande zaken, is het ook dé manier om irritatie van anderen op te roepen. En over je heen te krijgen. Een dierbare vriendin heeft dat gisteren gemerkt toen zij aandacht voor een hartje vroeg. Ik had met haar te doen. Want het regende weer meningen en commentaren.

Uitspraken als ‘Ik ben solidair met borstkanker’? Wat een onzin. Ik ben helemaal niet solidair met welke vorm van kanker dan ook. Wel met de mensen die het treft. En zo zijn er talloze gebruikers met mij mee, die zich wild ergeren aan dat gedoe. Privéberichten met kettingbrieven? Irritatie ten top! Hartjes posten zonder commentaar? Irritatie. Vage plaatjes posten zonder uitleg of bronvermelding? Discussie, en dus weer…irritatie. Geloof me, de mensen die er middenin zitten hebben al irritatie genoeg. Daar kan echt niks meer bij.

Daarom dit artikel met simpele links. En geen gedoe. En dit mag je wel delen op Facebook, van mij. Als jij er behoefte aan hebt. Wat de beste manier is om meer bewustwording te creëren weet ik niet. Maar ik denk dat je het beste de vrouwen in je naaste omgeving kunt steunen door er simpelweg voor ze te zijn. En ik denk dat het broodnodig is om jezelf en de mensen om je heen bewust te laten zijn van borstkanker. Informeer je via Pink Ribbon ¹. Die hebben de informatie en zijn onderdeel van KWF. Dan hebben we met zijn allen één plek. En kunnen we van daar uit delen.

Aandacht voor borstkanker.

Daar gaat het om. Om de ziekte voor te zijn, te snel af te zijn, te voorkomen. Om onderzoek te financieren. Het is een zaak van ons allemaal. Maar laten we het met naam en toenaam noemen.

Al is het alleen maar uit respect voor iedereen die hiermee te maken heeft … gehad …

Ik draag dit stukje op aan alle lieve en dappere vrouwen om mij heen die het hebben gehad. Jullie weten wie ik bedoel. Een kus voor jullie ♥

Marije. De Gans. 

Aandacht voor borstkanker. Wat is de beste manier?
Check your breasts. Bron: Pixabay

! Let op: ik ben geen arts en geen deskundige. Ik wil met dit artikel slechts meer bewustzijn vragen voor borstkanker en steun voor degenen die het treft. Twijfel je zelf of twijfelt iemand uit je omgeving? Wacht niet langer en bezoek een arts. Zie ook mijn disclaimer.

1: Voor meer informatie kijk je op:

Pink Ribbon. Pink Ribbon is onderdeel van KWF Kankerbestrijding.


Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

31 thoughts on “Aandacht voor borstkanker. Wat is de beste manier?

  1. Men kan niet genoeg controleren. Goed dat de meeste mensen geld geven voor onderzoek want dat is de enigste weg om vooruit te geraken.Mijn jongste dochter is geopereed en bestraald 4 maanden geleden.De nevenwerkingen zijn niet van de poes.Ik probeer haar zoveel mogelijk te ondersteunen maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn.We hopen dat het goed komt.
    Vlieg met natuurfreak mee naar… Geurende wilde roosMy Profile

  2. Ik doe er niet aan mee uit respect voor o.a. mijn moeder, borstkanker-survivor en die er juist niet continu ermee geconfronteerd wilt worden. Echter, ga ik er anderen er absoluut niet op veroordelen, die daar wel behoefte aan hebben; om er over te praten, het te delen in welke vorm dan ook, er aandacht aan willen schenken.
    Jouw artikel vind ik echter mooi verwoord en dat wil ik je graag even laten weten; bij deze 😉
    XxX
    Vlieg met Patty mee naar… Kindness Challenge Week 5: Choosing KindnessMy Profile

    1. Wat lief. En zo begrijpelijk. Het is voor iedereen weer zo anders. Daarom is het zowel nooit goed als nooit voldoende. Vind daar maar eens de balans tussen… Knuffel voor jou ❤

  3. Ja ik heb een foto van citroenen gepost met daarbij uitleg over verandering van borsten. Ik voel regelmatig, gelukkig geen gekke dingen. Ik denk nog vaak aan Jaike een blogster ook op wordpress, zij blogde over haar strijd en helaas verloor ze die ze was nog zo jong. Dat hakte er ook bij mij nogal in. Mooi dat je hierover schrijft en fijn dat het bij jou allemaal goed was .
    Vlieg met natasjaslifestyle mee naar… Mijn TrotsMy Profile

    1. Ja dat weet ik nog wel. Ik volgde haar helemaal op het laatst, was toen zelf net begonnen met bloggen. Wat erg was dat.
      Die citroenen heb ik ook gepost. Vond dat wel een treffende uitleg. Ook dat er een bekende dame aan overlijdt maakt dan dat iedereen er weer door geraakt wordt maakt dat je er met zijn allen toch weer bij stilstaat.

  4. Mijn vriendin en soulmate is overleden aan borstkanker. Van nabij meegemaakt wat dit met haar en haar gezin heeft gedaan …
    Even kijken of het nu lukt om een bericht te plaatsen
    Vlieg met Ria B mee naar… De druppel..My Profile

  5. Ik heb zoveel bewondering voor wat je steeds doet.
    Je bent een prachtige dame lieve Marije.
    Het moet zo heftig voor je geweest zijn. Zo jong.
    Bij mijn schoonzusje zagen ze iets op de mammografie. Ik hoop zo voor haar, dat het goed mag aflopen.

    Liefs xxx

    1. Wat erg voor je schoonzus! Ik hoop dat het heel erg meevalt. Het was spannend, maar de naïeve veerkracht van de jeugd maakte het een stuk luchtiger hoor. Ik wens je schoonzus veel sterkte toe xxx ❤

  6. dit is mooi beschreven Marije!
    herkenbaar voor vele, en helaas hebben we allemaal wel iemand die we kennen die kanker heeft en het niet heeft overleefd.
    erover schrijven en aandacht eraan geven blijft noodzakelijk, op de juiste manier, zoals hier in je blog!
    liefs
    Esther

  7. Het blijft een vreselijke ziekte , niet allen borstkanker maar ook alle andere vormen, maar toch moeten we ervoor waken dat het ons leven gaat beheersen. . Wij hebben bewust gekozen met de belastende darmonderzoeken te stoppen toen Henk 5 jaar genezen was van darmkanker. Misschien is zo ’n beslissing makkelijker als je niet zo heel jong meer bent maar het deed de kwaliteit van leven erg goed.
    Vlieg met rietepietz mee naar… die oudjes tochMy Profile

    1. Ik kan me dat helemaal voorstellen. Want telkens opnieuw voel je je patiënt, tot het verlossende woord gesproken is. En soms doen behandelingen meer kwaad dan goed, zeker als het gaat over kwaliteit van leven.

  8. Niet normaal hoeveel vrouwen hier slachtoffer van worden. We kennen ze allemaal… in familie, op het werk, in vriendenkring…
    Dat moest heftig zijn geweest voor jou Marije.
    Mijn gedachten zijn bij de vrouwen die ik ken(de) met borstkanker. Helaas ook (de)… Ook 1 man die ik kende is eraan overleden.
    Lieve groet X

    1. Ik schreef vrouwen….aan het eind bedacht ik me ook dat er soms zelfs een man aan de rotziekte bezwijkt. Gruwelijk. Bij mij is er niets aan de hand geweest. Gewoon een gezwelletje. Maar toch….voor zoveel die hopen op ‘zomaar een gezwelletje’ is het zoveel meer…. Dank voor je lieve reactie. Lieve groet X

  9. Ik blijf proberen…
    Dat moet zo heftig geweest zijn en ik weet dat het je verdere leven niet meer zal loslaten!
    Aandacht en sensibilisering zijn noodzakelijk, je blog is sterk geschreven!
    Liefs xx

    1. Hij komt nu keurig door. Ik begrijp er niets meer van. Heb her en der weer wat vinkjes aangepast, maar het blijft een gok wat het is. Misschien moet ik ooit maar weer eens met het jetpackteam gaan mailen. Maar ik wil gewoon schrijven. Enfin… De log… Ja……. Ik kan er zo weinig over zeggen en zo veel is al gezegd. De angst dat je ermee te maken hebt ken ik. Maar het geploeter met de ziekte ken ik godzijdank nog niet. Het woord ‘nog’ staat er expres bij geschreven…. Zovelen krijgen het, waarom zou je gespaard blijven..? Oplettend blijven en dan hopen dat je er op tijd bij bent. Liefs en dank je wel voor je lieve woorden xxxx

  10. Hoor net van 1 van de schoondochters dat ze haar om de 6 maanden willen zien. Haar mama kreeg borstkanker op haar 32ste en is er al niet meer.
    Vlieg met annaberg mee naar… fotogeniekMy Profile

  11. God Zij Dank, jij bent er nog!!

    De processen die je beschrijft herken ik maar al te goed. De schrik blijft erin zitten (helaas!) Om het controleren wat ‘luchtiger’ te maken doe ik dat altijd tijdens het tv kijken naar iets wat ik heel graag zie. Via mijn ogen en oren komen dan ook andere dingen mijn heksenketel binnen, dat scheelt een hoop. Misschien werkt dit voor jou ook?

    Wat ik overigens ook nog ff kwijt wil hierover….degene die dat apparaat heeft uitgevonden kan onmogelijk een vrouw geweest zijn! Waarom moeten wij wel die K(walitaatief) U(itermate) T(eleurstellende) onderzoeken ondergaan en worden mannen niet opgeroepen? Die lopen net zoveel kans op de ziekte. Of zie ik het te zwartgallig in als ik zeg: Mannen hoeven niet want bij hen valt niets plat te walsen en zijn ze bovendien te bang voor fysiek ongemak?

  12. Er over schrijven het laten lezen is belangrijk. Aandacht eraan geven is van belang.
    Zelf heeft mijn vrouw borstkanker gehad en men zegt vaak je bent genezen, maar je loopt altijd met de angst als vrouw rond als je naar controle moet gaan. En de tijd er tussen.

    Aum Shanthi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *