Het kleine meisje – later komt het goed

Het kleine meisje,

Later komt het goed.

 

Een prachtig vervolg op het verhaal ‘Het Kleine Meisje’ van Chouette de n’Yn.

 

Het was vroeg in de ochtend. De zon scheen door de gordijnen die het licht filterden en ze koesterde haar lichaam aan de warmte. Het deed haar denken aan andere tijden. Toen ze nog in de donkere kamer moest staan. Met het open raam en de vrieswind die haar lijfje helemaal onderkoelde. Maar nu was ze veilig, dacht het kleine meisje, voor even.

Ze opende de gordijnen en liet de zon binnen om haar gezicht te verlichten. Ze maakte spleetjes van haar ogen en er vormden zich sterretjes van zonlicht.

Chouette.2..En ze herinnerde zich weer, de droom van vannacht. Ze had om hulp geroepen, maar er was niemand gekomen. Gek dacht het kleine meisje dat niemand haar had gehoord. Had ze dat al niet eerder meegemaakt? Toen moeder nog leefde had ze ook nare dromen gehad. Ze wist niet meer waarom ze die nachtmerries had. Maar het was telkens dezelfde droom en het gevoel daarbij gaf haar nog steeds een diep gewortelde angst.

Ze begreep niet hoe mensen zo gemeen konden zijn en alsmaar hun frustraties op haar botvierden.

Ze had zich al lang geleden voorgenomen om niet te breken onder het gewicht van anderen. Hoe hard de klappen ook kwamen. Hoe vernederend de woorden ook zouden zijn. Niet breken dacht het kleine meisje. Je bent sterk, je kunt dit echt wel aan, maar inwendig deed haar hartje pijn. Haar lijfje was beurs en blauw geweest van de klappen die ze had gekregen, en ze voelde zich zwak en verlaten. Want ze kon nergens aankloppen. Ze durfde niemand te vertellen over haar verdriet. In stilte huilde ze om al het leed, niet alleen haar leed maar ook dat van anderen, die ook moesten lijden onder het geweld van de lelijke mensen die zonder compassie een ander pijn konden doen.

Ze had er weleens aan gedacht om weg te lopen. Gewoon alles meenemen wat haar lief was en weggaan. Ver weg. Niet omkijken en gewoon blijven lopen. Uit het zicht en bereik van de lelijke mensen, maar ze kon niet. Ze was zwak. Moeder had haar nooit iets geleerd. Ze wist niet hoe.
Jeannine_kleine_meisje2Ze had wel vaker moeten schuilen voor de boosheid en de onmacht van mensen die het niet goed met haar voor hadden. Ze zou ervoor zorgen dat het goed kwam. Ze zou zorgen dat er geen erge dingen zouden gebeuren. Ze zou op een dag de moed hebben om weg te gaan, om een eigen leven te leiden, zonder pijn en angst en met opgeheven hoofd kunnen kijken naar de mensen om haar heen. En dan zou ze kunnen zeggen “kijk, hier ben ik. Ik heb het overleefd en ik ga gelukkig worden. Ik ga ervoor zorgen dat ik een goed leven kan hebben, zonder de lelijke mensen”. Ja, dat zou ze doen. Er kwam een vastberadenheid in haar naar boven en een glimlach plooide zich om haar mondhoeken.

En even was ze veilig geweest onder de helderheid van de zon en met de gedachten aan een beter leven.

Chouette de n’Yn


 

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram en Pinterest.

Wil je naar aanleiding van dit verhaal contact opnemen met Chouette, dan kan dat door onderstaand formulier in te vullen:

2 thoughts on “Het kleine meisje – later komt het goed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *